Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

5 oktober 2017 - Aristakes

Aristakes treffen wij zomaar achter een voordeur in Nijkerk. Hella van der Wijst is op zoek naar verhalen van geloof, hoop en liefde. Hij is Armeniër van geboorte.

“Mijn voorouders zijn uit Armenië gevlucht voor de genocide. Mijn vader is op de vlucht geboren. Mijn moeder is in Athene geboren. Ik ben zelf ook in Griekenland geboren. We waren stateloos. Met behulp van een Marson-paspoort, het Internationale Rode Kruis en de wereldraad van kerken kwamen 15 Armeense gezinnen, waaronder wij, aan op Schiphol. Het was 26 april 1956.”

“Ik wist 42 jaar geleden niet dat ik beroepspianist zou worden. Ik ging bij de groene baretten. Een dag voor afzwaaien kreeg ik een ongeluk en brak mijn rug op twee plaatsen. Ze zeiden dat ik verlamd zou blijven en in een rolstoel zou komen. Maar in het ziekenhuis zag de verpleegster plotseling mijn benen bewegen. Ik bleek nog gevoel in mijn benen te hebben. Mijn moeder zei: God houdt van je! Ik moest 6 maanden plat liggen met een korset en dan met krukken oefenen. Maar die krukken heb ik snel aan de kant gegooid. Ik was volledig afgekeurd voor werk en ontving een uitkering.”

“Op een dag ging ik met een vriend mee (in de revalidatieperiode) mee naar een terrasje. Binnen stond een vleugel. Mijn vriend zei: speel wat. Dus ik speelde wat liedjes. Mensen aan de bar vonden het mooi en vroegen om een kaartje. Van het een kwam het ander. Iemand vroeg of ik op een bruiloft wilde spelen. Ik bedacht zelf een repertoire en woonde op een kamertje op de zolder boven dat café in Arnhem. Ik werd wereldberoemd in Arnhem. Zo werd ik beroepspianist. Mijn uitkering heb ik afgezegd. Dat was nog een hele toer. Maar ik wilde niet van 2 walletjes eten. Daarvoor heb ik teveel respect voor mensen die het echt nodig hebben.”

“Hoe ik stationspianist ben geworden? Haha, daar heb ik niks voor gedaan. Ik was met de trein naar Amsterdam. Ik zag daar een meisje piano spelen in de hal van het station. Ze speelde met haar polsen naar beneden. Ik deed haar voor hoe je moet spelen met je polsen omhoog. Haar broer filmde mij. Ik speelde ‘She’ van Charles Aznavour (ook een Armeen). Later belde de NS mij dat ik was genomineerd en later dat ik had gewonnen. Ik ben winnaar van een wedstrijd waar ik niet eens aan heb meegedaan!”

“Ik heb niets in het leven gepland. Ik ben een moment-mens. Ik ben van het een in het ander gerold. Ik denk dat ik wordt aangestuurd door God. Ik heel veel energie en plezier in alles. Als het aan mij lag had ik nog steeds allerlei leuke bedrijven. Maar mijn vrouw remt me af. Ik heb op dit moment een theatershow over mijn leven. Ik speel liedjes en houd een praatje tussendoor. En dan gaat het over mijn leven, wat ik heb meegemaakt en hoe ik tegen het leven aankijk.”

5 jaar Geloof en een Hoop Liefde

Na 5 prachtige jaren stopt Geloof en een Hoop Liefde na dit seizoen. De laatste aflevering is op vrijdag 22 december, met een mooie GHL-terugblik. 
We kijken terug op mooie verhalen van inspirerende mensen. Dank jullie wel voor jullie bijzondere verhalen! Hier blikken we terug met mooie, ontroerende en inspirerende fragmenten van de afgelopen vijf jaar.