Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

"Ik wil samenwerken met de natuur"

Hella over haar ontmoeting met boer Dirco

Zijn stoere dochter-tweeling voert de konijnen als we elkaar ontmoeten voor zijn ouderlijk huis in Baambrugge. Dirco Lindenhoff vertelt hoe hier onder de rook van Amsterdam al sinds 1858 wordt ‘geboerd’. En dat Baambrugge, dat ondanks de ‘import’ alsmaar wordt groter, toch een boerendorp blijft. “We staan hier met beide benen op de grond. Iedereen kent elkaar en we zijn betrokken bij elkaar. Ook omdat we het met elkaar moeten rooien,” knipoogt Dirk. Dat Baambrugge ondanks ‘de import’ nog altijd een behoorlijk christelijk dorp is, draagt daar ook aan bij.

Dirco is de zesde generatie Lindenhoff op deze mooie plek. Op zijn 25ste besloot hij samen met zijn broers de boerderij van vader over te nemen. Maar ze boeren wel anders héél anders dan hun voorgangers. Ondertussen zijn de biologische producten van boerderij Lindenhoff, favoriet bij veel chefkoks. Zoals de groenten, het Baambrugse biggetje en Gasconne koeien. Minder bekend is het feit dat Lindenhoff ook een zorgboerderij is voor ‘cliënten met afstand tot de arbeidsmarkt’, zoals dat zo vreselijk heet. Terwijl we de ‘cliënten’ aan het werk zien in de zogenaamde Open Tuin, die ze runnen, vertelt Dirk: “Ik zie ze als mensen die om allerlei oorzaken niet meer meedoen met de maatschappij. Wij zijn niet bezig met hun psychiatrische- of verslavingsachtergrond. Wij gaan direct aan de slag met wat ze wél kunnen. En iedereen kan wel iets.” Ondertussen laat een ietwat verwarde man ons trots een lege kist zien: zijn klus is klaar. “Het mooiste vind ik dat hier niet alleen gewassen, maar ook mensen tot bloei komen. En net als de zaden in de grond, gaan ze hier groeien.”

Even verderop bij de varkens ontmoeten we Saskia de Jonghe (47). Door wat ze in haar leven meemaakte, is ze al zo’n dertig jaar verslaafd aan drugs. Negen jaar geleden kwam ze niet bij Boerderij Lindenhoff om te herstellen, maar om te dealen! “Een stuk of twintig kerels die allemaal gebruikten, dat was een goeie afzetmarkt.” Maar door de oprechte aandacht die ze kreeg op de boerderij van Dirco en vooral hulpverlener Jonathan, besloot Saskia om alles op te biechten. “Ik had iemand nodig buiten mijn wereldje. Ik wilde niet meer liegen en bedriegen.” Ondertussen heeft ze haar verslaving onder controle, woont ze in een eigen woning en is ze op de boerderij nu een soort groepsbegeleider. “Het is zo mooi om te zien dat je hier wordt gewaardeerd om wie je bent en wat je laat zien.”

Even verderop laat Dirco zijn koeienstal zien, waar bomen in staan! Welke boer zet bomen in zijn koeienstal? “Ja, ik dus. Ik wil koeien in hun natuurlijke omgeving houden. En een koe is van nature een bosdier. Veel mensen weten dat niet meer maar net als een hert heeft ook een koe behoefte heeft aan beschutting. Ook dieren hebben rust nodig. Dat wil ik graag herstellen. Bovendien is het voor ons mensen ook prettiger werken in een stal waar bomen groeien.”

Dat Dirk is opgegroeid in een zelfvoorzienend, sociaalchristelijk gezin heeft aan zijn visie op boer-zijn zeker bijgedragen. Toch wil hij zich uitdrukkelijk geen christelijke boer noemen. “Veel christelijke boeren hebben een andere visie dan ik op boer zijn. Wat ik nastreef komt wel voort uit een christelijke overtuiging, maar behalve christen ben ik ook echt iemand die veel uit de natuur haalt. Daar ligt de basis van hoe dingen werken. Je moet beseffen dat in de natuur alles ten dienste van elkaar staat. Iets sterft af en iets anders groeit er uit voort. Er is geen leven zonder de dood. Alles heeft elkaar nodig, is onderdeel van een kringloop. Natuur kent geen afval.” En zo mag je volgens Dirco ook mensen nooit beschouwen als afval. In de zorgboerderij is alles er dan ook op gericht dat hoe diep een mens ook zit, er altijd weer iets nieuws uit kan groeien. “Ik geloof dat er altijd hoop is voor iemand en er altijd nieuwe kansen zijn. Wat helpt is dat hier rust en vrede is en dat mensen als Saskia hier echt mogen zijn wie ze zijn.”

Als ik constateer dat Dirco behalve dieren ook een soort ‘mensenboerderij’ runt, knikt hij instemmend. “De boerderij is van oudsher een sociale plek waar altijd veel mensen bij betrokken waren. Zeker toen er nog meer met de hand werd gewerkt. Buren die meehielpen bij de oogst, handelaren die er kwamen.” Toch heeft Dirco volgens zichzelf niet het talent en het geduld om met de ‘cliënten’ te werken. “Ik wil meters maken. Ik heb veel ideeën. Ik heb geen rust en talent om goed met mensen te werken. Ik ben boer met hart voor de mensen en Jonathan heeft hart voor de mensen, met een agrarisch gevoel,” bekent Dirco. De zorgboerderij wordt dan ook vooral gerund door Jonathan Vink met wie Dirco in de christelijke studentenvereniging zat. Jonathan wil vooral naar de gezonde kant van medewerkers kijken. En verzint net als Dirco ook constant iets nieuws. Zo willen ze in de toekomst Amsterdam vol zetten met verse munt, groenten en kruiden om zo veel mogelijk mensen aan het werk helpen. Want een medewerker die doorstroomt naar een reguliere, betaalde baan is natuurlijk geweldig.

Dé vraag aan Dirco is of deze manier van boeren wel kan in een tijd waarin een gemiddelde boer zich vooral zorgen maakt over productie en inkomen. “Ja, ik moet natuurlijk ook mijn hypotheek betalen. Ik wil niet te romantisch doen, ook wij hebben een productie te halen. Maar ik wil geen winst maken en voedsel produceren ten koste van de natuur. Ik wil samenwerken met de natuur. Daar geloof ik in; dat is de toekomst van onze landbouw. Ik geloof in sociaal boeren maar daarvoor moeten we anders leren denken.”

Reacties