Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“Een roeping schreeuwt niet, het is een stem die fluistert”

Ben Kettting over geloof, hoop en liefde

Velen kennen hem als presentator van ‘Prinsen en Prinsessen’ of de ‘Omega Code’, maar wist je dat hij ook als regisseur verbonden is aan Geloof en een Hoop Liefde? Wij vroegen Ben Ketting hoe hij geloof, hoop en liefde in zijn leven ervaart.

Authentiek, enthousiast. Iemand die grenzen opzoekt en geen blad voor de mond neemt. Maar tegelijkertijd een gevoelsmens pur sang. Een man wiens ogen gaan twinkelen als hij over zijn werk, zijn gezin en God praat. Maar ook iemand die afgelopen najaar aan den lijve ondervond hoe kwetsbaar het leven kan zijn.

Stilgezet

“Ik heb een serieus probleem gehad met de belangrijkste spier van mijn lichaam. Ik ben niet voor de dood weggehaald, maar was wel goed ziek. Een hartritmestoornis. Het zorgde ervoor dat ik tijdens een draaidag voor Geloof en een Hoop Liefde op de trap van een parkeergarage met bijna 200 slagen per minuut in elkaar zakte. Ik kon er ook niet meer van slapen. Plotseling ging ik van een actief mens naar iemand die geen poot meer kon verzetten. Als regisseur hoor je dat soort ziekteverhalen van anderen, maar nu zat ik er zelf middenin. Ik realiseerde me opeens dat er grenzen aan mijn leven zijn. Natuurlijk weet ik dat, maar op zo’n moment ervaar je dat directer.”

Als je geen hoop meer hebt, blijft er voor dit leven niet zo veel over

“Die ziekteperiode heeft me stilgezet. Je ziet op zo’n moment de échte waarde van dingen. Daardoor heb ik het najaar heel bewust meegemaakt, zoals de bladeren die van de bomen vallen. Ik beleef dat nu intenser dan vroeger. Ik realiseer me dat het leven snel gaat, zeker als mensen van mijn leeftijd wegvallen. Gelukkig was er voor mij hoop: na een ablatie voel ik me inmiddels weer de oude. Hoop is in mijn leven heel belangrijk: je kunt wel geloof hebben en een heleboel liefde, maar als je geen hoop meer hebt, blijft er voor dít leven niet zo veel over.”

Echte ontmoetingen

Juist daarom vindt Ben het maken van verhalen voor Geloof en een Hoop Liefde bijzonder inspirerend. “Ik vind het mooi om zo dicht mogelijk bij mensen te komen tijdens het draaien. Soms moet ik me echt losscheuren van een gast, omdat ik er zo intens mee bezig ben. Ik stel me open op, kwetsbaar als je wil. Want als zij niet weten wie ik ben, waarom zou ik wel moeten weten wie zij zijn? We vragen soms erg persoonlijke dingen, zonder iets van onszelf weg te geven. Ik hou van wederzijdse transparantie: dat werkt voor mij."

Een verhaal dat opvalt door iemands kracht, hoop of liefde, is het waard om te delen

De verhalen over geloof, hoop en liefde moeten gemaakt worden, vindt Ben. “Een verhaal dat opvalt door iemands kracht, hoop of liefde, is het waard om te delen. Dat verrijkt je leven.”

Magie

Een verhaal dat hij nooit zal vergeten, is van een man die zijn zoontje verloor tijdens de Watersnoodramp in 1953. “Hij was met zijn dochter en zoon in een boom gaan zitten om aan het wassende water te ontkomen. Na een ijskoude nacht zei zijn zoon op een gegeven moment: ‘Ik hou het niet meer. Papa, ik moet nu loslaten.’ Hij gleed uit de boom en verdronk. Ik ben even weggelopen om te huilen. Toen ik terugkwam, zag ik dat de cameraman ook rode ogen had. Dat ik zo’n verhaal mag maken als regisseur, dat je een enorme verbintenis voelt met zo iemand… dat is bijna magie.”

Ben met zijn zoons Caleb (l) en Juliën (r)

Kinderen

Ook bij de opvoeding van zijn twee kinderen – een zoon van 13 en een van 20 – schuwt Ben zijn emoties niet. “Laatst kreeg mijn jongste schattingen bij de Cito-toets. We hadden andere dingen geoefend en hij had juist met dat onderwerp veel fouten gemaakt. Als hij dan sip thuis komt, voel ik met hem mee. Ik bid ook voor hem als ik weet dat hij een toets heeft op school. Voordat hij dan naar school gaat, sta ik bij de voordeur, druk hem tegen me aan en zeg: ‘Juliën, God is bij je, vergeet dat niet. En meer dan je best kun je niet doen.'"

Ben houdt een boekje bij met mooie uitspraken van zijn kinderen en leest deze trots aan me voor: ‘Papa en Juliën bidden voor een paar moeilijke sommen op school. Na het amen zegt papa: “Zo, nu weet de lieve Heer het ook. Juliën is al in de gang als ik hem hoor zeggen: “Ach, Hij wist het allang…"

Ben in actie tijdens 'Prinsen en Prinsessen'

Kinderlijk geloof

Die kinderlijke beleving sluit naadloos aan op Bens eigen geloof. “De basis van mijn geloof stamt uit mijn kindertijd, heel solide en heel direct. Eigenlijk net zoals bij Prinsen en Prinsessen. ‘God, U bent er en ik geloof dat U er bent. U houdt van mij, ondanks mijn falen. Ondanks dat ik anderen en mezelf tekort doe.’ Dat is wat ik geloof: dat Hij van me houdt, dat Hij ziet wat ik doe en ik hoop dat Hij er een beetje blij mee is. Ik weet van mezelf dat ik af en toe een beetje ‘anders’ ben. Ik hou van mensen, maar kan tegelijkertijd een einzelgänger zijn.”

Het kerkje en het lokaaltje waar je samenkomt, doen er geen reet toe

Geknield op een houten vloer

“Ik merk vooral door mijn tv-werk dat mensen soms bepaalde geloofswaarden kwijtraken als ze ouder worden. Dat is te begrijpen, want het leven is soms bikkelhard. Maar zélf, zonder geloof in God verder, dat kan ik me niet voorstellen. Ik geloof ook dat God zo trouw is dat Hij ons niet kwijtraakt.”

“Wel heb ik gemerkt dat het teruggeworpen worden op je ‘bare faith’ (basisgeloof) heilzaam werkt. Zo was ik een poosje geleden in de Sint-Jozef kerk in Leiden. Er was geen koortje dat lekker stond te zingen. In de banken stond een handjevol mensen met hun jas aan, kraag omhoog."

Grote God

"In die eenvoud ga ik dan wat onhandig op mijn knieën. Ik ben niet Rooms geworden, maar ik heb wel gezien dat labels, kerkmuren of het lokaaltje waar je samen komt, er eigenlijk geen reet toe doen. Het gaat erom dat die grote God bij je wil komen. Durf ik mijn kleine zelf daarvoor open te stellen en hoe doe ik dat dan? Daar gaat het volgens mij om!”

“Dat probeer ik trouwens ook in mijn auto. Daarin ligt een bakje met Bijbelteksten. Als ik dan in mijn auto stap, zeg ik: ‘Heer, welke tekst is voor mij vanmorgen?’ En dan doe ik een gebedje voor vrienden, het werk bij de EO, m’n familie. Ik beleef in die oude bak van mij doorgaans meer dan in de kerk. Maar dat hardop zeggen is lastig, en ik heb eigenlijk geen zin meer om dat na 57 jaar kerkmuren nog uit te leggen…”

Of ik weer ga presenteren? Het kriebelt weleens...

Toch weer presenteren?

Inmiddels is het al ruim 15 jaar geleden dat Prinsen en Prinsessen op tv was. Hét programma waarmee Ben bekendheid vergaarde bij een groot publiek. “Regelmatig vragen mensen me: ‘Waarom presenteer je niet meer?’ Ach, soms kriebelt het nog wel eens. Maar tegelijkertijd ben ik tevreden met wat ik nu doe. Human interest is reuzespannend. Dat kan voor, maar ook naast de camera.”

“Wat ik nog graag zou willen doen? Het avontuur opzoeken. Mensen portretteren die echt anders zijn, buiten je eigen kaders vallen, waar je voor moet vechten om ze te spreken. Neem nou die zeehondjesjagers. Waar gaat die knop om, wat gebeurt er dan, wat bezielt ze en waar verleggen ze normen en waarden? Dát in beeld brengen, dat lijkt me een weergaloze uitdaging en past volgens mij heel goed bij de missie van de EO."

"Dat avontuurlijke zat trouwens vroeger al in me. In de uren dat mijn zoons nu zitten te gamen, speelde ik piano, was ik hutten aan het bouwen of in half afgebroken huizen aan het rotzooien. Achter ons huis was een bos waar je fik mocht steken. Ik vond daar in een verlaten schuur dierenhuidjes, omdat daar een jager had gewoond. Dat was avontuur, een jongensboek.”

Ben in zijn jonge jaren

Een stem die fluistert

Doen wat zijn hart hem ingeeft, dat typeert Ben. En daarmee doet hij precies wat zijn moeder hem als jonge jongen al meegaf. “Mijn moeder overleed op 47-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Ik was toen pas net 20 geworden. In die periode was ik heel erg bezig met wat ik met mijn leven moest doen. In één van onze gesprekken zei ze: ‘Het allerbelangrijkste is dat je je hart volgt. Een roeping schreeuwt niet naar je, het is een stem die fluistert.’ En hoewel ze al lang geleden is gaan hemelen, vergeet ik deze woorden nooit meer.”

 

Tekst: Janet Freriks

Gerelateerde uitzendingen

Reacties