Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

"Mijn hond redde mijn leven"

Als Brenda Mandjes na jaren van ziekenhuisbezoeken hoort dat ze MS heeft is ze in eerste instantie opgelucht. Eindelijk weet ze wat er met haar aan de hand is. Maar al snel dringt tot haar en haar man Paul door hoe ernstig het is. “Ik ging met een rollator het revalidatiecentrum in. Zeven dagen later kwam ik in een elektrische rolstoel weer naar buiten.”

In de eerste weken gaat het snel. “Ineens kon ik niet meer lopen, niet meer eten en drinken. Mijn zicht werd slechter, soms heb ik moeite met praten. En dat blijft doorgaan.” Brenda staat midden in het leven als dit gebeurt. Ze is net getrouwd en begonnen aan een studie tot onderwijsassistent. “Je komt in een achtbaan terecht. Je lichaam is niet meer van jezelf, je hebt er geen controle over. Elke ochtend word ik wakker en denk ik: ‘hoe zou het vandaag zijn? Doet alles het nog?’”

Isolement
Het is overweldigend. Ineens in Brenda volledig afhankelijk van anderen. “Ik raakte in een isolement. Doordat ik bijvoorbeeld niet meer kan eten en drinken weten mensen niet goed of ze mij uit moeten nodigen voor een etentje. Door mijn rolstoel kan ik bij veel vrienden niet meer naar binnen.” De drempel om steeds om hulp te vragen wordt steeds groter. “Ik kwam op een punt dat ik dacht: zo heb ik er geen zin meer in. Ik heb het er zelfs met de dokter over gehad, er mogelijk een einde aan te maken.”

Zola
Dan gebeurt er iets wat opnieuw haar leven verandert. “Ik had een keer een enquête ingevuld over hulpmiddelen, daar stond ook iets in over een assistentiehond. Daar heb ik een noodkreet ingevuld.” Niet veel later krijgt ze een telefoontje van de KNGF met de boodschap: we hebben een hond voor je. Een week later komt Zola.

“Ik weet nog precies de dag dat ik Zola kreeg. Ik had iets laten vallen en zei tegen haar: ‘pak op’. En ze deed het gewoon! Zij wist nog beter wat ze kon dan ik.” Zola helpt Brenda met koken, de was, boodschappen doen, met aan- en uitkleden. “Ik heb de regie weer zelf in de hand en dat geeft me zoveel energie. Natuurlijk ben ik nog steeds afhankelijk, maar het is een heel ander gevoel dan afhankelijk zijn van een ander mens. Zola is voor mij een geschenk uit de hemel. Mijn zelfstandigheid is door haar van een 2 naar een 9 gegaan.”

Presentaties
Regelmatig geeft Brenda presentaties met Zola, op scholen, in verzorgingstehuizen. “Iedereen mag weten hoe blij ik ben met Zola! Ik vind het belangrijk dat mensen weten wat het betekent om zo’n hond te hebben en dat je leven niet stopt als je een handicap hebt.” 

Reacties