Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Troost tussen de schapen

“Ik mag weer mooie momenten kennen”

Monique Elizen verliest haar dochter Caressa na een fatale val als gevolg van een epileptische aanval. Haar wereld stort in en regelmatig wordt ze overvallen door gevoelens van onmacht. Ze vindt troost in het optrekken met de Rhedense schaapskudde.

Op haar 15e krijgt Caressa uit het niets een epileptische aanval. “Het was een spannend moment, omdat we hier totaal geen ervaring in hadden. Gelukkig liep het allemaal goed af.” Met medicatie lukt het om de epilepsie goed te onderdrukken, maar na een aantal jaar nemen de aanvallen toe. “In 2014 heeft ze wel 10 aanvallen gehad. Het was zoeken naar hoe we ermee om moesten gaan. Op 4 december 2014 kreeg zij een toeval die haar fataal is geworden.”

Roes

“De eerste weken, eigenlijk het eerste jaar, is als een roes aan mij voorbij gegaan. Ik kan me nauwelijks nog iets herinneren van die tijd. We zijn veel naar buiten gegaan. Er zijn nog steeds echt wel momenten dat ik denk: wil ik nog wel verder? Dat wil ik, want we hebben nog een kind. Maar het machteloze gevoel blijft bij vlagen terugkomen.”

Uiteindelijk vindt Monique troost in de natuur. Een vriendin neemt haar als verjaardagscadeau een dagje mee de hei op, met de Rhedense schaapskudde. “Ik had helemaal niet gepland dat ik iets van mijn verdriet wilde vertellen, maar het was heel bijzonder en ook heel emotioneel, de stilte om je heen, de natuur die heel mooi was… Mijn verhaal kwam ter sprake. Ik kon huilen, mijn emoties laten gaan. Het was echt bijzonder. De stilte en de natuur brachten mij zoveel troost.”

Monique mag vaker komen en besluit dat ook te doen. “Elke keer ervaar ik zo veel als ik daar ben. Er is iets wat mij daar brengt. De klik was er heel erg met de herders, ik kan zijn wie ik ben. Ik kan emotie tonen, maar ook plezier, een lichtpunt. Ik ben veel mee geweest de hei op. Zitten in de rust, de schapen om je heen. Dat troost heel erg. Dat geeft een warm gevoel. De tranen laten de liefde stromen.”

Vieze karweitjes

Bij de kudde moet ook hard gewerkt worden. “Maar dat vind ik juist ook mooi. De vieze karweitjes doe ik ook, ik leer nieuwe dingen. Ik doe daar nu zoveel, dat had ik een paar jaar geleden niet gedacht. Iemand zei eens: in verwerken zit ook het woord werken. Het helpt je om je leven weer op te pakken, maar het wel een andere invulling te geven. Sommige mensen zeggen: je moet het een plekje geven. Maar ik heb het plekje niet gevonden. En ik vraag me af of het ooit een plekje zal krijgen.”

“Deze week heb ik voor het eerst een moeilijke bevalling gedaan, een lammetje lag niet goed. Ik vind het zo bijzonder dat ik dat kan en mag. Het is een bepaalde verantwoordelijkheid, dat helpt me wel. Ik kwam ‘s avonds thuis en dacht: ik ben de hele dag met andere dingen bezig geweest. Dat is fijn, want dat betekent dat ik het af en toe echt kan loslaten. Maar tegelijkertijd kan ik me daarover schuldig voelen, hoewel ik weet dat het niet hoeft. Ik mag ook weer mooie momenten kennen. Dat zou zij ook gewild hebben.”

Gerelateerde uitzendingen

Reacties