Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Liefde die sterker is dan dementie

Joop is 85 jaar en ruim 60 jaar getrouwd met zijn Beppie. Tot zijn grote verdriet woont zijn vrouw noodgedwongen in een verzorgingstehuis. Beppie heeft dementie en kan soms heel lelijk doen tegen Joop. Toch blijft hij onvoorwaardelijk van haar houden en gaat hij elke dag bij zijn vrouw op bezoek.

Joop wordt geboren in Utrecht als een buitenechtelijk kind. In de jaren ‘30 was dat verschrikkelijk moeilijk, een schande voor de familie. Als Joop nog klein is trouwt zijn moeder met Buter en Joop groeit op met broertjes en zusjes in best een fijn gezin. Toch ontwikkelt hij als tiener een minderwaardigheidscomplex, omdat hij altijd blijft voelen: je bent anders, je had er niet moeten zijn.

Beppie

Op een avond, 17 september 1952, moet hij van zijn vader iets afgeven. Er zit een mooi meisje in de kamer: Beppie. “We gingen af en toe uit. Haar ouders vonden het eigenlijk maar niks dat ik met haar uit ging, want zij waren katholiek, en wij waren protestant. Van het lichte soort hoor. We werden later socialistisch, een echte rooie was ik.”

Op een bepaald moment wil Joop graag een film zien over muziek. Een bijzondere film die alleen maar draait op zondagochtend. Beppie wil mee, maar daar zijn haar ouders niet blij mee. “Ze haalden de bijbel onder een laag stof vandaan om te laten zien dat dit niet mocht. Ze gingen zelf alleen met Kerst en Pasen naar de kerk, het was onzin dat zij niet mee mocht.” Haar vader stelt Beppie voor de keuze: als je met hem mee gaat, hoef je niet meer terug te komen. Beppie kiest voor Joop, pakt haar spullen en gaat mee.

Tranen vullen de ogen van Joop als hij vertelt over Beppie. “Ze heeft me afgeholpen van het minderwaardigheidsgevoel. Ze zei altijd: jij kan dat wel! En ze liet me merken dat ze van me hield. We hadden alles voor elkaar over.”

Trouwen

Joop en Beppie trouwen in 1956. Een huwelijk dat eigenlijk niet mag van de ouders van Beppie. Zelfs de rechter moet er aan te pas komen. “Ze heeft alles voor mij achtergelaten. Het was niet makkelijk voor haar om geen contact te hebben met haar familie. Maar we kregen een mooi huisje in Utrecht. Toen de kinderen geboren werden, werd het te klein en zocht ik een andere betrekking. Het werd hier de drukkerij in Dieren. Ik liep dit huis binnen en wist: dit is een goed huis. Ik kon nog aardig wat afdingen, en zo zijn we hier komen wonen, nu alweer 55 jaar geleden.”

Dement

Gelukkige jaren volgen, maar een paar jaar geleden begint Beppie dingen te vergeten. “Het is erin geslopen. De buitenwacht zag het eerder dan ik. Soms komen er toch nog heldere dingen boven, dan denk ik: hoe weet jij dat nou? Maar het enige wat ze nu wil is naar huis. Vorige week zei ik nog tegen haar: Beppie, ik hou nog steeds van je, weet je dat? ‘Ik ook van jou’, zei ze toen. Prachtig vond ik dat.”

“We hebben elkaar altijd bijgestaan. Het was geen overdreven huwelijk van handjes en kusjes, maar als het puntje bij paaltje kwam, dan gingen we voor mekaar, snap je wat ik bedoel?” Nu kan Beppie niet meer thuis wonen, tot groot verdriet van Joop. Maar nog een groter verdriet is het feit dat ze soms zo lelijk kan doen tegen hem. “Door haar ziekte hoor,” zegt Joop.  Hij vindt het moeilijk dat hij zijn eigen Beppie niet meer herkent in dat vrouwtje dat soms op hem zit te vitten.

Elke dag gaat hij bij haar op bezoek in het verzorgingshuis, en bij uitzondering haalt hij haar op. “Om weer even samen met haar te zijn. Zij heeft mij geholpen van mijn minderwaardigheidscomplex af te komen, nu moet ik haar de zonnige kant van het leven laten zien. En ook al is dat soms moeilijk, ik doe het met liefde.”

Reacties