Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Alles voor asielzoekers

“Zij mogen een stuk van mijn familie worden”

Ludo Alberts zet zich met hart en ziel in voor jeugdige asielzoekers. Hij helpt ze met allerlei vragen, en nam zelfs lange tijd jongeren in huis. Ludo ziet ze als een echte familie en dat is wederzijds: hij wordt liefkozend ‘papa’ genoemd. 

Het avontuur begint in de gemeenteraad van Roosendaal, waar Ludo ruim tien jaar in zit. “Er werd veel gepraat over de jeugdige asielzoekers. Dat bleef bij praten over, dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben zelf met ze gaan praten.” Maar wat dat teweeg bracht, had Ludo zelf van te voren ook niet kunnen denken.

“Toen kwam er af en toe een logeren. Ik heb me aangemeld bij AZC’s hier in de buurt om me aan te melden als bed, bad en brood-plek. Van 2001 tot 2010 hebben er hier jongeren geslapen. Via mond op mond reclame kwamen hier steeds meer Afrikaanse jongeren. En allemaal noemden ze me papa Ludo.”

Ombudsteam

Van het een komt het ander en het wordt zo druk bij Ludo thuis dat hij besluit een aantal keer een soort spreekuur te houden. “Nu hebben we een kantoorruimte in een school, waar we op maandag, dinsdag en vrijdag een inloop hebben. Speciaal voor mensen die er met digitale dingen qua taalvaardigheid niet uitkomen. We helpen ze met het maken van een cv, tot aanmaken van een mailadres.”

En daar krijgt Ludo veel voor terug. “Kijk ik steek mijn hand uit. Ik bied hulp. En als ik daar dan een glimlach voor terugkrijg ben ik al heel gelukkig. Mijn eigen leven teert daar op. Ik heb zelf geen kinderen en geen vrouw, maar toch heb ik een rijkelijk leven. Een rijke familie: dat zijn zij.”

Familie

Anderen helpen is een tweede natuur voor Ludo. Zo heeft hij jarenlang in de hulpverlening gewerkt en werkte hij de afgelopen 15 jaar in pleeggezinnen. ”Het loopt een beetje als rode draad door mijn leven. Nu zijn het de alleenstaande minderjarige asielzoekers. Ze hebben geen familie, en toen dacht ik: die heb ik wel. Mijn huis stond leeg, ik woon hier alleen. Ik heb drie slaapkamers en een badkamer. Dus ik dacht waarom zou ik ze geen plekje geven? Ik barst van de energie en van de mogelijkheden. Waarom zou ik dat alleen maar voor mezelf houden? Waarom laat ik niet aan de ander zien dat hij of zij ook belangrijk is, dat zij er ook bij horen? Zij mogen een stuk van mijn familie worden.”

En nog steeds woont er een Afrikaanse jongen bij hem in huis: Ousmane. “Hij is op zichzelf gaan wonen, maar dat ging niet goed. Dus nu is hij weer hier komen wonen. Vaak komen zijn vrienden langs en dan brengen ze eten mee. Dan gaan ze wat zingen. Dan nemen ze ook vaak kippenvleugeltjes voor mij, papa Ludo, mee. Zo noemen ze mij eigenlijk allemaal. Het maakt mij echt rijk.”

Reacties