Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2
Nicole verricht met wethouder Margot Mulder de openingshandeling.

Nicole zet huis en hart open voor kwetsbare jongeren

Iets betekenen voor kinderen die het minder goed hebben. Sinds haar werk als kinderverpleegkundige ligt dat verlangen al op het hart van Nicole ’t Zand. Als ze hoort dat het huis van de buren vrij komt, waagt ze de stap en volgt haar hart. Met succes: in februari van dit jaar opent jongerenhuis ‘Rejoice’ zijn deuren.

“Heer, ik heb het goed. Ik weet niet hoe en heb het geld niet op de plank liggen. Maar als het naar Uw wil is, wilt u het dan leiden? En als het niet naar uw wil is, wilt u dat dan ook heel duidelijk maken?” Dat is het gebed dat Nicole uitspreekt als ze hoort dat het huis van de buren te huur staat. In haar gezin wil ze dolgraag nóg een pleegkind opnemen, maar daar heeft ze de ruimte niet voor. Met het huren van het huis naast haar, kan ze vier jongens een eigen plek geven én begeleiden.

 

Pleegzorg

“Het frustreerde mij enorm dat ik geen twee pleegkinderen in mijn huis kon opnemen”, herinnert Nicole zich. Op dat moment bestaat haar gezin uit haar man Franklin, zoons Des en Jay en pleegzoon Mike. “Al sinds mijn werk als kinderverpleegkundige wilde ik iets betekenen voor kinderen die het minder goed hebben dan mijn eigen kinderen. In het ziekenhuis maakte ik ook wel eens mee dat kindjes uit huis werden geplaatst. Dan dacht ik: ‘Die zou ik zo mee willen nemen!’” Ook haar man wil graag zijn liefde doorgeven aan andere kinderen. Dus schrijft het stel zich in voor een cursus pleegzorg. “Daarbij hebben we wel altijd zorgvuldig afgewogen: wat vinden onze eigen kinderen ervan?”

Nicole met haar man Franklin en zoons Des en Jay.

Mike

Al vrij snel komt Mike op hun pad. “Ik raakte via het pastoraat in onze kerk bij hem betrokken”, legt Nicole uit. Mike komt uit Kenia en blijft alleen achter als zijn moeder na de dood van haar man moet vluchten. Na twee jaar lukt het zijn moeder om hem naar Nederland te halen. “Maar toen hij in Nederland kwam, was er al zoveel in zijn leven gebeurd. Het opgroeien in onze Nederlandse cultuur zorgde voor veel botsingen. In de puberteit raakte hij in een depressie. Hij kwam terecht in een woongroep voor autistische jongens met een agressieprobleem, maar dat had hij helemaal niet. Wél had hij een posttraumatische stressstoornis”, vertelt ze. In haar zoektocht naar wat ze hem kan bieden, komt ze bij haar eigen gezin uit. “We hebben hem als pleegkind in huis genomen.”

 

 

Niet op straat

Na anderhalf jaar gaat hij terug naar zijn moeder, maar dat gaat niet goed. Daarom kiest zijn moeder ervoor om hem naar een orthopedagogisch centrum in Boxtel te sturen. “Maar hij zat daar niet op zijn plek en deed daardoor ook niet zo zijn best”, weet Nicole. De zorgindicatie stopt, maar waar Mike dan heen moet, weet niemand. “Hij zat in de schulden. Soms had ik hem huilend aan de telefoon. Maar wie kon hem helpen? Uiteindelijk hebben we hem weer in ons huis opgenomen. We wilden niet dat hij op straat terecht kwam”, zegt Nicole.

Jamie

Via hun zoon Des horen Nicole en Franklin ook over het lot van Jamie. “Zijn moeder had psychische problemen. Daarom is hij met zijn halfbroertje uit huis geplaatst. Na verschillende instellingen kwam hij in een pleeggezin terecht, waar hij zes jaar woonde.“ Maar door omstandigheden kan zijn pleeggezin niet meer voor hem zorgen en is hij aangewezen op begeleid zelfstandig wonen. “Dat was in Tilburg, terwijl hij hier in Drunen op school zit. Al zijn vrienden wonen hier.” Als Jamie laat weten dat hij ook graag bij Nicole en Franklin wil wonen, breekt haar hart.

Gebed verhoord

Nicole weet dan al dat het huis naast haar te huur staat. Als ze ‘s nachts wakker wordt en piekert over de situatie, bidt ze tot God in het vertrouwen dat Hij haar laat voelen wat ze moet doen. “Zestien jaar geleden kwam ik door een burn-out tot geloof”, vertelt ze. “In die periode kwam ik een vriendin van vroeger tegen. Ik vertelde haar over mijn burn-out. Ze zei toen: “Ik zeg het nooit tegen iemand, maar als je rust wilt vinden, moet je bij God zijn. Die woorden kwamen écht in mijn hart binnen. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel liefde voor Jezus zou hebben en Hij voor mij”, zegt ze enthousiast.

De volgende dag neemt Nicole contact op met de gemeente en legt haar plan voor. “Ik vertelde gelijk dat ik het jongerenhuis vanuit christelijke identiteit wilde opstarten”, lacht Nicole. “Dan was het voor mij tenminste heel duidelijk als ze de deur dicht zouden doen.” Maar dat gebeurt niet, want de gemeente deelt haar enthousiasme. Al snel begint het balletje te rollen: “Met allerlei zorggerelateerde instellingen zijn we om tafel gegaan om een plan van aanpak te maken. Ik heb niet alleen ervaring als kinderverpleegkundige, maar ik heb ook bij GGZ-instelling De Hoop in de kinderpsychiatrie gewerkt. Daardoor weet ik hoe groot de gebrokenheid onder de jeugd is. Waar je wieg staat, bepaalt vaak de kansen die je krijgt in je leven.”

 

Hartverwarmend

Na maanden van voorbereiding is het 8 februari groot feest: de officiële opening van ‘Rejoice.’ “De opening was super”, glundert Nicole. “Het was hartverwarmend om te zien hoeveel mensen er waren. De wethouder had zelfs gezelschapsspelletjes meegenomen voor de jongens.” Ook de voorganger ontbreekt niet op deze bijzondere dag: “Hij heeft zijn zegen gegeven over het huis, het werk en de jongens. Dat was heel belangrijk voor ons. We willen dat God alle aandacht krijgt, want Hij gaat voorop.” Dat haar gebed is verhoord, vindt Nicole nog steeds wonderlijk: “Soms sta ik in het huis en denk ik: ‘Hoe dan?’ Ik vind het verbazingwekkend dat we binnen een half jaar zover zijn gekomen.”

 

Video: Jamie speelt piano tijdens de opening van 'Rejoice'

Op eigen benen staan

Met Rejoice helpt Nicole Jamie en Mike om zichzelf straks zelfstandig te kunnen redden. “De vaardigheden die ik bij De Hoop heb meegenomen, kan ik in dit werk goed gebruiken. Ook heb ik een clubje deskundigen om me heen, met wie ik af en toe kan sparren. Wat ik met de jongens doe? Ik help ze bijvoorbeeld met de administratie of leg uit hoe je een huishouden runt. Maar ik wil ook een luisterend oor zijn. We bespreken bijvoorbeeld hoe het op school gaat, of waar ze tegenaan lopen in sociale contacten. Eigenlijk doe je datgene wat je ook voor je eigen kind doet. Daarom is het ook zo makkelijk dat zij bij ons binnen kunnen lopen en wij bij hen”, vindt Nicole.

Nooit genoeg

Het er écht voor de jongens zijn, dat is waar Nicole blij van wordt. “Ik vind het fijn dat we de jongens een thuis geven. Ook al hadden ze hun thuis heel anders gewild… In deze gebroken wereld voelt het alsof het nooit genoeg is wat je doet, maar dit is wel wat we kúnnen doen.”

“Kijk eens wie je al bent!”

En hoewel ze vanuit haar christelijke identiteit werkt, is ze er niet op uit om ‘zieltjes te winnen’: “Dat is niet aan mij. Uiteindelijk is dat aan God: wij kunnen alleen maar zaaien. Maar het huis heet niet voor niks ‘Rejoice’. Ik merk dat deze kwetsbare jongeren vaak met zo’n last naar hun toekomst kijken: wat moet er van mij terecht komen? Terwijl ik ze graag mee wil geven: ‘Kijk eens wie je al bent en besef je dat je ondanks alles nog steeds overeind staat: hoe krachtig ben je dan?”

Om privacyredenen zijn de namen 'Mike' en 'Jamie' gefingeerd.

Reacties

Deel dit bericht