Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Geluk na een ongeluk

"Ik vier het nu als de eerste dag van mijn nieuwe leven"

Het is 24 februari, op de eerste verjaardag van zijn zoon. Luuk Wissema zou ‘even’ een punctie in zijn ruggengraat krijgen omdat men hem wilde onderzoeken op een vermeende hersenvliesontsteking. “Mijn benen zouden na de prik alleen even een paar uur wat gevoelloos zijn.” Dat is inmiddels 31 jaar geleden.

Door een medische fout loopt Luuk een dwarslaesie op. “Ik lag daar in het ziekenhuis en ik wilde maar een ding: zelfmoord plegen. Ik had een potje met opgespaarde pillen al binnen handbereik.” Luuk was altijd actief en sportief en als echte familieman kon Luuk de gedachte niet verdragen dat zijn familie voor hem zou moeten zorgen in plaats van andersom. “Ik heb op een gegeven moment mijn vrouw weggestuurd. Ga maar een andere man vinden.”

Zuster

En zo ligt Luuk depressief in het ziekenhuis. Totdat de zuster aan zijn bed verschijnt: “Ze wist dat ik dood wilde en zei: ‘Ben jij soms de enige die hier beslist over leven en dood? Zijn er geen mensen om je heen die je liefhebben?’ Die zuster ging behoorlijk uit haar stekker. ‘Gek dat je bent! Jij bent niet de enige hier die gehandicapt is geraakt. Je vrouw en kinderen ook met jou. Vraag je je wel eens af hoe het met hen gaat?’ De zuster vertelde dat ze zelf een vader had die gehandicapt was geraakt en dat die man toch de belangrijkste persoon in haar leven geweest was. Dat zette me aan het denken. Ik heb die zuster daarna nooit meer gezien.”

Als later zijn zoontje op bezoek komt, met een slagroomtaart, geeft Luuk voorlopig zijn zelfmoordplannen op. “Hij zei: ‘papa ik hou van jou’ en sloeg zijn armpjes om me heen. Het waren zijn eerste stapjes.” Luuk kwam er ook achter dat zijn vrouw veel eenzamer was dan hij. “Die was alleen thuis. Ze had de zorg voor de kinderen. En veel vrienden lieten haar in de steek. Die wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Zij was alleen en had een arm om haar schouder nodig. Dus ik moest er weer voor haar zijn.”

Lucky Wheels

Het is voor Luuk het begin van zijn weg terug. En nu is Luuk tevreden met leven dat hij leidt. Met zijn projectgroep ‘Lucky Wheels’ gaat hij scholen, bedrijven en zelfs gevangenissen af, om zijn verhaal te delen. “Ik vertel daar hoe het zit. Dat ik wel anders ben dan anderen ben maar niet zielig. Dat ik nog zoveel kan. Dat ik weer dingen kan die zij niet kunnen en andersom.”

Lucky Wheels gaat breder dan alleen een handicap. “Het gaat ook over pesten en hoe je met elkaar moet omgaan. Dat je je vooroordelen opzij moet zetten: ik ben niet mijn handicap. Ik ben niet mijn rolstoel. Als je elkaar maar leert kennen dan kom je erachter dat iemand anders is dan je in eerste instantie verwacht. Kijk naar wat ik wel kan en niet naar wat ik niet kan.”

Ooit weer lopen

Het was een hele strijd voor Luuk om hier te komen. En Luuk heeft er vrede mee. Sterker nog: “Als ik nu met mijn vingers zou mogen knippen en ik weer kon lopen, dan zou ik dat niet doen. Ik heb dit nu zo opgebouwd en ben dankbaar dat ik nog zo ben. Het is dus goed zo. Klaar.”

Vergeven

Blijft de vraag hoe Luuk terugkijkt op de dokter die op een morgen die fatale fout maakte. “Ik geloof niet dat die man wakker werd en dacht: ik ga eens iemand in een rolstoel prikken. Hij heeft later zelf een gesprek aangevraagd met mij. Ik wilde hem in eerste instantie voor zijn bek slaan en ik zou hem vertellen wat hij mij en mijn gezin had aangedaan. Maar dat werd een knuffel. Hij had tranen in zijn ogen en bood zijn excuses aan.”

Luuk vervolgt: “Ik kan wel boos blijven maar woede is de slechtste manier om met iets om te gaan. Ik heb ook geen schadevergoeding aangevochten. Dat kostte jaren voor, in die tijd, misschien tienduizend gulden. Nee, dat was de moeite niet. Je moet weer verder. Ik heb hem vergeven.”

Tot slot: “Ik stop mijn energie in de toekomst en niet in het verleden, anders kun je niet verder. Het was niet makkelijk, maar ik heb het een plekje gegeven. Ik vier dit ongeluk nu als de eerste dag van mijn nieuwe leven. Het heeft me uiteindelijk gemaakt tot wie ik nu ben.”

Reacties