Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Eline de Vries: vrouw met een missie in de transportsector

“Mijn burn-out leerde me mijn hart te volgen”

Als Eline op haar 23e een burn-out krijgt, luidt dat een zware periode in haar leven in. Toch houdt Eline aan die moeilijke tijd ook iets moois over: “Ik heb geleerd om mijn hart te volgen en dat te doen, waar ik energie van krijg.” En dus runt Eline nu een pr-bureau in de transportsector: “Er zijn veel vooroordelen over die branche. Ik wil graag een ander, positief geluid laten horen.”

Na verschillende functies in de verzekeringswereld, krijgt Eline eind 2010 een kans die ze niet kan laten liggen: een vaste baan als accountmanager bij een verzekeringsmaatschappij. Eén nadeel: daarvoor moet ze vijf dagen in de week heen en weer naar Amsterdam. “Vanuit Kampen betekende dat voor mij elke dag 4 tot 5 uur reizen." Toch besluit Eline de uitdaging aan te gaan.

Schoonvader

Maar een paar weken voordat Eline aan haar nieuwe baan begint, krijgen zij en haar partner een flinke klap te verwerken. “In december 2010 overleed mijn schoonvader, min of meer voor onze ogen. Hij had al een paar dagen last van zijn buik, maar de artsen konden niets vinden. Op een gegeven moment belde hij ’s avonds laat dat het echt niet meer ging. Toen we bij hem kwamen, was hij al in shock. We zagen dat hij stervende was… “ Als de ambulance na lang aandringen eindelijk komt, is het eigenlijk al te laat. “De rit naar het ziekenhuis van Zwolle heeft hij nog gehaald, maar bij het binnenrijden kreeg hij een hartstilstand en is hij alsnog overleden”, vertelt Eline. De uitvaart en de weken na het overlijden, zijn behoorlijk intensief: “Mijn partner heeft weinig contact met zijn familie. Vrijwel alles kwam dus op onze schouders terecht”, legt ze uit.

Roofbouw

In de maanden daarna blijkt dat het reizen van en naar Amsterdam een flinke wissel trekt op haar fysieke en mentale gesteldheid. “Ik merkte dat ik roofbouw pleegde op mijn lichaam. Niet alleen de impact van het reizen, maar ik voelde ook de druk om te presteren als accountmanager. Ik was een jong broekie en wilde laten zien: ‘Ik kan dit wel.’ Daarnaast was ik heel erg bezig met wat anderen van me dachten. Uiteindelijk ben ik geknakt en kwam ik met een burn-out thuis te zitten.”

Ik was heel erg bezig met wat anderen van me dachten

Grijs

In het begin voelde ik me zó leeg”, herinnert Eline zich. “Als je je lichaam op zou kunnen delen in allerlei vlakjes, waren alle vlakjes in die tijd grijs. Ik voelde geen emotie meer, was alleen maar aan het huilen. Ik wilde niet door anderen gezien worden en durfde bijvoorbeeld ook geen boodschappen te doen.”

Tijdens cognitieve gedragstherapie beseft Eline dat haar bewijsdrang grotendeels terug te voeren is op haar verleden. “Ik wil er niet teveel over vertellen, maar ik denk dat dat ervoor zorgde dat ik altijd bezig was met gezien worden.” Door de therapie leert ze weer haar eigen geluksmomentjes te creëren. “Gaandeweg kregen de fictieve vlakjes in mijn lichaam weer kleur. Ik voelde weer emotie en leven. Ik heb echt geleerd dat je goed voor jezelf moet zorgen, wil je goed voor een ander kunnen zorgen. Uiteindelijk ben je zelf de enige persoon waar je levenslang mee leeft. Dus maak het leven vooral een beetje leuk en doe wat je hart je ingeeft.”

“Dit is het!”

Haar grootste geluksmoment komt in 2012, als ze in het Volvo-Museum in Göteborg voor het eerst in een truck stapt. “Ik weet niet waar die ingeving vandaan kwam, maar ik voelde: “Dit is het, hier moet ik wat mee! Het leek me enorm fascinerend om zo’n groot voertuig te besturen en je verantwoordelijkheid op de weg te weten”, vertelt Eline enthousiast. Eenmaal thuis haalt Eline haar vrachtwagenrijbewijs en begint haar ontdekkingstocht in de transportsector. “Ik vind het leuk om te presenteren en mensen te enthousiasmeren. Dat wilde ik graag voor truckmerken doen. Maar dan moest ik wel wat van de branche af weten”, weet ze. Dus dompelt ze zich onder in de wereld van de beroepchauffeurs, zoals op het jaarlijkse Truckstar festival in Assen. “Door het schrijven over mijn ervaringen ontstond een netwerk en rolde ik van het één in het ander. Inmiddels heb ik mijn eigen pr-bureau: Buro-Eline en begint #ITSMYDRIVE een begrip te worden.“

Het zijn vaak mensen met een verhaal, die het klappen van de zweep kennen

Gehaktballen en klompen

Het najagen van haar droom werpt z’n vruchten af: in 2016 is ze hét gezicht van een campagne van een groot truckmerk en doorkruist ze heel Nederland met een gloednieuwe vrachtwagen. Daarnaast doet ze onder andere rijtesten voor truckmagazines en blogt en vlogt ze voor bedrijven in de branche. Al haar inzet levert haar al een flinke schare Facebook- en Twittervolgers op. “ Maar haar missie is breder: “Ik wil graag een positief geluid laten horen vanuit de branche. Mensen hebben vaak vooroordelen over chauffeurs; dat ze alleen maar op klompen lopen en altijd gehaktballen eten. En kijk maar naar eens naar het gedrag op de weg, hoe sommige automobilisten reageren op vrachtwagens. Ik wil graag wederzijds begrip creëren.”

Zo wil ze komend voorjaar graag inspirerende portretten maken van ‘de mens achter de chauffeur.’ “Het zijn echt harde werkers, dat wordt vaak niet gezien. Het merendeel is ontzettend lief, behulpzaam en heeft een groot hart. Het zijn vaak mensen met een verhaal, die het klappen van de zweep kennen.”

Duurzaamheid

Ook ziet Eline in de toekomst een rol voor zichzelf weggelegd als het gaat om voorlichting : “Op mijn oude basisschool in de Achterhoek heb ik een keer uitleg gegeven over de dode hoek van een vrachtwagen. Zoiets zou ik zeker nog een keer willen doen.” Daarnaast ziet ze duurzaamheid – juist in haar werk – als aandachtspunt. “Dat is misschien niet voor de hand liggend, maar tijdens een recente trip naar Zweden zag ik hoe ze daar met duurzaamheid bezig zijn. In de toekomst wil ik ook tips over duurzaamheid gaan delen met mijn volgers. Pak bijvoorbeeld eens één servetje in plaats van een stapeltje. Dat zijn maar hele kleine dingen, maar als we het allemaal gaan doen…” 

Het juiste pad

Wat de toekomst ook brengt, Eline is vol overtuiging dat ze ‘op de goede weg’  zit: “Als je doet wat je hart je ingeeft en wat goed voelt, dan zal dat je verrijken. Ik geloof heel erg in ‘het pad.’ Er zijn heel veel paden, maar er is maar één juist pad voor jou. Als je op dát pad zit, komen de juiste mensen en de juiste dingen je toe. Daar ben ik van overtuigd.”

Reacties

Deel dit bericht