Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Bij Norma Miedema staat altijd een paard in de gang

Norma Miedema vindt het als klein meisje al lastig om haar plek in de wereld te vinden. Ze vindt uiteindelijk haar plek door gehandicapte en afgestoten dieren een veilige plek te bieden. Inmiddels heeft ze bijna tweehonderd dieren opgevangen op haar boerderij. De katten wonen in de woonkamer, de honden in de keuken en voor Norma zelf blijft de woonwagen in de schuur over.

Vuilstort

Het begint vijfentwintig jaar geleden als Norma in Griekenland een veulen vindt op de vuilstort. Ze neemt het mee naar huis en brengt het groot met de fles. Al snel volgen er meer dieren. “Als je een kind krijgt en dat past je niet, doe je het ook niet zomaar weg. Die standvastigheid heb ik ook naar de dieren toe. Ik heb het veulen beloofd: ‘Ik zorg voor je, ik zal er altijd voor je zijn.’ Het is voor mij dezelfde trouw als een moeder naar haar kind.”’ 

Wenkbrauwen

Maar het is hard werken. Norma gaat niet uit eten en op vakantie gaan of zomaar even winkelen is er ook niet bij. Dag en nacht staat zij klaar voor de dieren, alles draait om hen. “Ik put mezelf niet uit, maar ik doe wel meer dan comfortabel is. Ik zeg altijd: ‘Wijsheid is niet zwaarder tillen dan je dragen kunt, maar liefde is uitvinden hoeveel dat is.” Om de moed erin te blijven houden, heeft Norma een creatieve oplossing bedacht: alle dieren die dat willen krijgen wenkbrauwen met haarverf. “Als je er even doorheen zit en er loopt een koe met wenkbrauwen langs, dan schiet je spontaan in de lach.”

Eigen universum

Haar boerderij ligt afgelegen zodat de getraumatiseerde dieren in een rustige omgeving kunnen zijn, maar zelf heeft Norma dat ook nodig. “Ik heb altijd het idee gehad dat ik niet goed in deze wereld pas, dus dan creëer ik mijn eigen wereld maar. Ik geef zelf niets om luxe of bezit, ik hecht meer waarde aan mooie gevoelens, geluk uit echte dingen van het leven. Ik krijg er heel veel voor terug: een compleet hart.”

Zielig

“Ik denk dat God ons de dieren heeft gegeven om ons te laten zien hoe wij zelf moeten worden. Een gehandicapt hondje kan je heel zielig vinden. Maar van zielig vinden is nog nooit iemand beter geworden, nog nooit iemand gezond geworden, nog nooit gelukkig van geworden. Met hem zielig vinden maak ik hem niet beter, met hem gelijkwaardig behandelen wel.” 

Reacties