Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Henk Visser vertelt openhartig over verlies van zoon Ruben

"God heeft hem net op tijd gepakt"

Hij is verknocht aan Workum, de 69-jarige Henk Visser. Een nuchtere Fries, maar met de nodige littekens op zijn ziel. De eerste klap komt door het plotseling overlijden van zijn vader, die bij een woningbrand om het leven komt. Maar Henk krijgt nog een groot verlies te verwerken: op 21-jarige leeftijd overlijdt zoon Ruben aan de gevolgen van een hersentumor. Dat Ruben voor zijn overlijden nog tot geloof komt, is voor Henk van onschatbare waarde. “'God heeft me net op tijd gepakt', zei Ruben."

Op je 57e je eerste huis kopen, dat doen er niet veel. Henk Visser wel. Als hij en zijn vrouw twaalf jaar geleden vanuit het Brabantse Uden vertrekken, is Workum een voor de hand liggende keuze: “Nederland is mooi, maar Friesland is het mooiste”, lacht Henk. Van jongs af aan komt hij al in het Friese plaatsje: “Mijn opa en oma woonden hier. Dus als jongetje van 4,5 jaar kwam ik al regelmatig in Workum”, legt hij uit.  Een plaats met veel jeugdherinneringen dus. Maar het is ook de plek waar Ruben zijn laatste rustplaats heeft.  “Al vind ik niet heel veel op de begraafplaats”, verduidelijkt hij. “Want Ruben is daar niet meer… Hij is bij God.” En dat laatste is voor Henk – ondanks het grote gemis – een grote troost.  

“Laat Jezus maar achterwege”
“Ruben was een bijzondere jongen", vertelt Henk. “Een mooie, intelligente en sportieve jongen. Introvert ook: hij hoefde niet zo nodig uit te gaan. Hij zat veel liever bij vrienden. Daarnaast verdiepte hij zich in het filosofische gedachtegoed van Jung en Nietzsche. Hij redeneerde iedereen onder de tafel.” Van het geloof moest hij, zeker na zijn puberteit, niet zoveel hebben. “Toen hij een jaar of 16 was, zei hij: ‘Pap, dat verhaal van die Jezus kun je nu wel achterwege laten.”  Het is een mededeling die bij zijn christelijke ouders wel even binnenkomt.

 “Ik ben altijd blijven bidden dat het goed zou komen”, vertelt Henk. En dan, op een avond, is het moment inderdaad daar. “Hij kwam op een feestje in een lastige situatie. Er werd spacecake uitgedeeld en hij kwam in de verleiding om mee te doen. Dat moment was voor Ruben de aanleiding om Gods hulp in te roepen. “Ruben dacht: ‘Als God bestaat, moet hij nú helpen! Het leek alsof op dat moment de bliksem bij hem insloeg.” Binnen no time begint Ruben weer in de Bijbel te lezen en maakt hij zich de verhalen – waarmee hij is opgegroeid – weer eigen.

Uitslaande brand
Niet veel later treft een trieste gebeurtenis het hechte gezin. “Ik was op weg naar mijn werk toen mijn broer belde”, herinnert Henk zich. “Hij vertelde dat er bij mijn ouders uitslaande brand was. Eerst dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar toen ik aankwam bij mijn ouderlijk huis, sloegen de vlammen uit het dak.” Zijn vader weet helaas niet op tijd te ontkomen.

Onbestemd gevoel
Na die heftige brand komt Ruben ’s nachts af en toe zijn bed uit. “Het was een stabiele jongen, maar ook gevoelig”, vertelt Henk. Eerst denkt hij nog dat Ruben in gedachten zijn opa in de vlammenzee ziet, maar al snel blijkt dat er meer aan de hand is. “Hij had last van tintelingen in zijn handen. Ook had hij een onbestemd gevoel in zijn hoofd”, weet Henk.

De huisarts vermoedt dat Rubens’ evenwichtsorgaan verstoord is, maar slaat gelijk alarm als Ruben vertelt dat hij dubbel ziet. De huisarts belde gelijk naar de specialist in het ziekenhuis om een röntgenfoto te laten maken. Ik weet nog goed dat de hele wachtkamer vol zat. ‘Voorlopig zijn we nog niet weg’, dacht ik.” Als Ruben – ondanks de drukte – even later al snel bij de arts wordt geroepen, weten ze dat het goed mis is. Ruben heeft een inoperabele hersentumor en heeft niet lang meer te leven.

Doop
Je weet niet wat je overkomt”, vertelt Henk over het moment dat ze het verschrikkelijke nieuws te horen krijgen. In het begin hadden we nog de hoop dat hij beter zou worden." Ruben maakte zelfs plannen: hij volgde enkele modules op de Evangelische Hogeschool in Veenendaal om - als hij mocht genezen - er iets mee te gaan doen. Nog tijdens zijn ziekbed laat Ruben zich dopen. "Ik vond het geweldig", zegt Henk. "Je kon echt duidelijk zien dat de Heer in hem werkte. God heeft hem net op tijd gepakt."

"God draagt je"
Uiteindelijk duurt het ziekbed van Ruben zo’n tien maanden. “Naderhand denk je: ‘hoe hebben we dat gedaan?”’, vertelt Henk over die moeilijke periode. Het geloof is al die tijd een grote houvast voor het gezin. “God draagt je en geeft je rust. Ook Rubens rust en vrede was verbazend. Hij was sterker dan wij, zei ook: “Wat maakt het op de eeuwigheid nou uit of je twintig wordt of tachtig?”

Boos op God is Henk nooit geweest. “Ik heb bijna veertig jaar bij de luchtmacht gewerkt. Eerst bij de luchthavenbrandweer en later als commandant van een squadron van 500 man. Op mijn werk wisten ze dat ik christen ben. Dan werd er wel eens gezegd: “Dat het jou nou moet overkomen. God zorgt toch voor jou?’ Maar dat waarom heb ik zelf nooit zo ervaren. Het gebeurde ons.”

Gemis
Hoewel Henk in het dagelijks leven een bezige bij is, voelt hij het gemis van Ruben nog dagelijks. “In 2004 ben ik met functioneel leeftijdsontslag bij de Luchtmacht gegaan. Daarna had ik een mooie taak als voorzitter bij promotie Workum. Ik vind het leuk om onze mooie stad te promoten en mensen te bewegen om zich in te zetten voor de stad. Na een open-hart-operatie vorig jaar verricht ik nu meer hand- en spandiensten voor de stichting. Ook ben ik pastoraal medewerker bij onze kerk. Maar soms, als ik op de bank zit, welt het verdriet zo in me op”, vertelt hij. Het contact met Rubens vriendengroep is er nog steeds. “Zij settelen en krijgen kinderen. Daar denk je wel eens aan. Maar ik vind het geweldig dat zij dat wél meemaken. Daarnaast vind ik het fijn om te weten dat het goed is met Ruben of, zoals de Friezen zeggen, 'te plak' is. 

Kopfoto: Ruben met zijn zus Talitha

 

 

Gerelateerde uitzendingen

Reacties

Deel dit bericht