Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Bas Visser werkt vol passie op begraafplaats Westerveld

“Je kunt echt wat voor de nabestaanden betekenen”

Het is misschien niet de meest voor de hand liggende keuze voor een jongen van vijftien: stage lopen op begraafplaats en crematorium Westerveld. Bas Visser koos ervoor en is – veertien jaar later – nog steeds elke werkdag op Westerveld te vinden. “Wat mij raakt, is als mensen je bedanken voor een mooie dienst of de goede zorgen. Daar doe je het voor.”

Dat hij ‘iets’ met mensen wilde doen, weet Bas al op jonge leeftijd. “Dat heb ik meegekregen in mijn opvoeding”, vertelt hij. “Voordat mijn vader tuinman en gastheer werd op Westerveld, was hij beheerder bij een dienstencentrum voor ouderen. Daar gingen we regelmatig langs: biljarten met oudere mensen of koffie inschenken. Toen vond ik het al mooi om wat voor andere mensen te doen.”

Stage
Als Bas in het tweede jaar van de agrarische hogeschool een stageplek zoekt, oppert zijn vader om die stage bij Westerveld te vervullen. ‘Waarom kom je niet hier?’, zei hij. Het is zo’n groot park, je kunt hier veel leren.” Bas krijgt niet alleen de mogelijkheid om als hovenier in het prachtige gedenkpark aan de slag te gaan, ook komt hij al gaandeweg in aanraking met andere facetten rondom een uitvaart. “Sinds 2005 heb ik hier een vaste baan. Inmiddels ben ik algemeen medewerker en breed inzetbaar’”, legt hij uit.

 “Zo doe ik samen met collega’s groot onderhoud van het gedenkpark en maak onder andere graven klaar voor een begrafenis. Daarnaast ben ik gastheer. Een onderdeel daarvan is dat je tijdens de uitvaart de nabestaanden ontvangt en begeleidt naar de laatste rustplaats van de overledene.” Maar zo’n één keer in de twee maanden is Bas ook ovenist. “Je verzorgt dan het crematieproces. Dus vanaf het moment dat de kist in de oven wordt geplaatst tot de verwerking van de as.”

Het moet écht in je zitten”
Dag in, dag uit met de dood geconfronteerd worden. Dat is iets dat niet voor iedereen is weggelegd. “Het moet écht in je zitten”, geeft Bas toe. “Ik sta er vrij nuchter in. Natuurlijk, als je zo’n eerste keer als ovenist werkt, is het heel apart. Maar je ziet op zo’n moment alleen een kist. Daarnaast kan ik me tijdens mijn werk goed voor mijn emoties afsluiten. Dat moet ook wel, want anders ben je – denk ik – niet geschikt voor deze functie. Als je je emoties opkropt, dan knapt er uiteindelijk iets in je.”

Van betekenis zijn
“Wat mij meer raakt, is wanneer nabestaanden je bedanken voor de goede zorgen of een mooie dienst. Daar doe je het voor”, vertelt Bas. “Of dat je een graf mooi onderhoudt, zodat de nabestaanden zien: ‘Hier is aandacht aan besteed, het ziet er weer keurig uit voor opa en oma.”’ Dat goede gevoel geven aan nabestaanden is voor Bas dé reden waarom hij zijn werk met zoveel liefde doet:  “Je kunt echt wat voor de nabestaanden betekenen.” 

Neefje
Eén moment waarop Bas dat in het bijzonder sterk ervoer, was tijdens de uitvaart van zijn neefje. Hij was te vroeg geboren en mocht maar een paar weken leven. “Die uitvaart vergeet ik nooit meer. Zijn ouders vroegen of ik de dienst wilde begeleiden en de kist in de oven wilde invoeren. Natuurlijk doe je dat dan: ik vind het mooi dat ik dat voor ze kon doen. Het gaf hen ook een fijn gevoel dat ik constant bij hem ben geweest.” Tijdens die uitvaart had Bas het logischerwijs zelf ook even moeilijk. “Je moet dan wel even drie keer slikken. Maar gelukkig heb je dan collega’s om je heen, die je erdoorheen slepen. We zijn een heel hecht team.”

Wandelen
Wie wel eens op Westerveld is geweest, weet dat het gedenkpark een bijzonder mooie plek is om te zijn en te wandelen. “Mensen uit heel Nederland komen hiernaartoe, vaak ook om een stukje te wandelen. Bij Westerveld heb je echt het gevoel dat je de natuur inloopt. Die mooie, heuvelachtige omgeving inspireert me nog altijd. Dan kom ik ’s morgens aanrijden en denk ik: “Wat is het hier toch mooi.”

Pim Fortuyn
Westerveld is het eerste crematorium van Nederland en staat wereldwijd bekend om de bijzondere natuur, de vele monumenten en de haast ‘on-Nederlandse uitstraling.’ Maar er is nog iets: meerdere bekende Nederlanders hebben hier hun laatste rustplaats. Denk bijvoorbeeld aan Boudewijn Büch, Anthony Fokker en Aletta Jacobs. Maar ook Pim Fortuyn heeft hier – tijdelijk – een plek gehad. “Het mausoleum in Italië waar hij nu begraven ist, moest na zijn overlijden nog gebouwd worden. Daarom heeft is hij hier na zijn overlijden een paar maanden begraven. Het monument staat er nog steeds, met een foto en een maquette van het mausoleum in Italië op schaalmodel.” Dat die plek aantrekkingskracht heeft op mensen die Fortuyn aanhingen, merkt Bas wel. “Elk jaar op 6 mei, de dag van de moord, komen om zes uur ’s avonds hier een stuk of vijftien à  twintig mensen hier met de bus naartoe. Ze gaan dan samen naar het monument en houden er een soort herdenking.” 

Alles eruit halen wat erin zit
Hoewel Bas dagelijks met de dood in aanraking is, denkt hij nog niet teveel na over zijn eigen levenseinde. “Uiteraard wil ik wel een plekje op Westerveld”, glimlacht Bas. “Mijn familie, waaronder mijn opa en oma, liggen hier ook. Als ik klaar ben met bijvoorbeeld maaien, loop ik regelmatig even naar die graven toe.” Tijdens zijn werk in het park ziet hij ook vaak dezelfde bezoekers. “Er zijn mensen die hier elke dag komen. Soms willen mensen even een praatje maken, soms is het alleen maar goedemorgen. Dat is ook weer het sociale aspect van mijn werk.”

Naast de voldoening die Bas uit zijn werk haalt, leert het hem nog een belangrijke levensles. “Ik wil echt alles uit mijn leven halen wat erin zit. Zodat straks mijn nabestaanden kunnen zeggen: “Die man heeft echt geleefd!”

Gerelateerde uitzendingen

Reacties