Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

"Ik ben Harrie’s geheugen"

Leonie Hendriks (72) is mantelzorger voor Harrie de Gaauw, een man met wie ze zo’n veertig jaar geleden een relatie had. Na hun relatie zagen ze elkaar nog met regelmaat in de kerk. Harrie kreeg alzheimer en had verzorging nodig. Toen er werd gevraagd wie dat wilde gaan doen bood Leonie zich aan. “Hij laat ook niet iedereen binnen hoor.” grapt ze.

Omgaan met de ziekte van Alzheimer was en is voor Leonie niet makkelijk. “De alzheimer sluipt er in. Je kunt ineens niet meer iets met iemand afspreken. Harrie vergat alles. Hij was al niet zo’n opgeruimde man, dat zit niet zo in zijn aard, maar het werd steeds erger.” Ze trok in aanloop naar de verhuizing de stoute schoenen aan. “Het was een puinzooi bij hem in huis en daardoor ook in zijn hoofd. Tot ik mocht opruimen. Hij had studeerkamers waar je niet naar binnen kon. Hij legde zijn kleren gewoon overal neer. Nadat ik had opgeruimd zei hij: 'Het wordt lichter in mijn hoofd.' Dat was zo fijn.” 

Overstijgende liefde
De relatie die ze nu hebben is heel anders dan toen. “Wat wij nu hebben overstijgt de liefde. In een relatie heb je altijd verwachtingen. Die heb ik nu niet. Harrie wordt soms boos en hij vergeet vaak dingen, maar omdat ik hem echt help vanuit mijn hart heb ik daar geen oordeel over.” Gelukkig krijgt Leonie ook iets terug voor alle zorg die zij geeft aan Harrie. “Ik krijg zijn vertrouwen en ik groei er zelf ook van. Je leert echt bij iemand te zijn. Onvoorwaardelijk. Dat is ook het enige wat hij kan met zijn Alzheimer. Ik heb al mijn vooroordelen en irritaties moeten loslaten. Je moet er gewoon zijn.” 

Reacties