Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“Hoe ziek ik ook was, ik heb altijd hoop gehad”

De wereld lag aan haar voeten. Verloofd met de liefde van haar leven en in het eindexamenjaar van haar theologische opleiding besluit Annette Schouten - dan 20 - er nog even met vrienden tussenuit te gaan. Maar op weg naar die vakantiebestemming gaat het gruwelijk mis: een heftig auto-ongeluk schopt haar geheugen én toekomstdromen volledig in de war. Nu, bijna dertig jaar later, vertelt ze haar verhaal in het boek ‘Herwonnen leven’: “Ik ben dankbaar dat ik een instrument mag zijn in deze maatschappij.”

“We waren op weg naar Luxemburg”, vertelt Annette. “Ik zat in het laatste jaar van mijn opleiding aan de Evangelische Bijbelschool. Studeren deed ik graag, ik had mijn eindscriptie – over Ruth – zelfs meegenomen op vakantie.” Een groot deel van de reis zit Annette achter in de auto. “Mijn vriendin zat voorin. Later ben ik met haar van plek gewisseld omdat ik hoofdpijn had”, zegt ze. Onderweg naar hun eindbestemming stoppen ze nog even om een broodje te eten. Dat moment is haar enige en laatste herinnering.

‘Je had dood kunnen zijn’
Een week lang ligt ze in coma. Als ze bijkomt, is ze – letterlijk – alles kwijt. “Je ziet mensen lopen, komen en gaan. Maar je hebt niet het besef wie het zijn of wat er gebeurt. Je hebt geen herinneringen – alleen een enorme leegte. Ik heb me heel eenzaam gevoeld.”

Door het traumatische hersenletsel is ze haar geheugen helemaal kwijt. Met hoorbare emotie in haar stem leest Annette me deze passage uit haar boek voor: ‘Je hebt veel geluk gehad. Je had dood kunnen zijn.’ Dan begint mijn moeder te huilen en ben ik nog niet veel wijzer. Wanneer ik haar verbaasd blijf aankijken, herstelt zij zich en bespeur ik enige emotie in haar stem wanneer zij verder vertelt. ‘Je zat voorin de auto, naast de bestuurder. Jullie werden ingehaald en afgesneden. Vanuit tegenovergestelde richting is een voertuig naar beneden gereden en hier zat jij, voorin en naast de bestuurder.’ Kort daarna voel ik enkele tranen over mijn wangen glijden. Ik raak vertwijfeld.” 

Verdwaald
Die vertwijfeling, dat zoeken: het kenmerkt de eerste periode na het ongeluk. Bijvoorbeeld wanneer mensen uit haar omgeving over vroeger vertellen. Het is informatie die ze maar moeilijk een plekje kan geven. “Het lijken losse vlokken die dwarrelen in de ruimte, maar niet lijken te landen”, omschrijft Annette dat gevoel. Verdwaald in je eigen leven dus. Niet alleen haar herinneringen is ze kwijt, álles moet ze opnieuw leren. “Van het naar mijn mond brengen van een lepel, naar het woordvocabulaire dat ik nu heb. Ik kon niks”, zegt ze.

“Ik wist dat dat God was”
Toch geeft Annette de hoop niet op. “Hoe ziek ik ook was, ik heb altijd hoop gehad”, vertelt ze. Met haar geloof kan ze net na het ongeluk niet zo veel: “Ik ben christelijk opgevoed, het is me met de paplepel ingegoten. Op mijn dertiende kwam ik tot persoonlijk geloof. Het geloof stond voor mij op zich: ik zag het als de absolute waarheid. Maar na het ongeluk was ik enorm teleurgesteld: Waarom was mij dit overkomen?”

In de pittige jaren van revalidatie, leert ze te denken in mogelijkheden én ervaart ze bovennatuurlijke kracht. “Ik had hoop en een zeker vertrouwen dat mijn situatie zou verbeteren, met de hulp van een kracht die mijn eigen persoon oversteeg. Ik wist dat dát God was. Er is niemand anders dan God die je dat kan geven”, zegt ze overtuigd. “Als ik geen toekomst zag, was Hij het fundament dat mij bevestigde om altijd hoop te houden. Het leren denken in mogelijkheden heeft me echt op de been gehouden.”

Het licht zien
Inmiddels is Annette 49, getrouwd met haar verloofde van destijds en moeder van twee dochters. Als ik vraag naar de beperkingen die ze in haar dagelijks leven ervaart, blijft het even stil. Het maakt haar kwetsbaar. “Ik ben 100% arbeidsongeschikt. Ik ben extreem beperkt in mijn belastbaarheid: balans is voor mij heel belangrijk.” Door hulp in de huishouding en op gezette tijden rust te nemen, leidt ze zo’n normaal mogelijk leven. “Ik speel dwarsfluit en loop graag”, vertelt ze. Maar ze heeft nog een grote passie: schrijven. “In het ziekenhuis schreef ik veel briefjes”, herinnert ze zich. “Op een van die briefjes schreef ik: ‘Als ik later getrouwd ben, ga ik een boek schrijven.”

Die belofte maakt ze waar. ‘Herwonnen leven’, dat ze samen met Paul Bos schreef, vertelt haar levensverhaal. In alle kwetsbaarheid, maar het laat ook zien wat voor krachtige vrouw ze is. “Ik moest dit boek schrijven. Het verhaal moest uit mijn hoofd”, vertelt ze. Haar gedachten - die ze in gesprekken soms moeilijk kan uiten – kan ze wel kwijt op papier. Naast verwerking voor zichzelf, wil Annette met haar boek ook anderen bemoedigen. “Veel dingen, zoals omgaan met verlies, accepteren van omstandigheden en loslaten, komen we allemaal tegen in het leven. Het is de vraag: hoe ga je daarmee om?”

Gelukkig
Voor zichzelf heeft Annette het antwoord inmiddels gevonden. Als ik haar vraag of ze gelukkig is, antwoordt ze – zonder twijfel-  volmondig ja. “Ik haal mijn vreugde uit het licht dat ik elke dag weer zie. Als ik naar buiten kijk, zie ik licht en ruimte. Het maakt me gelukkig.  Elke dag is weer anders en geeft nieuwe uitdagingen." En wat die uitdagingen ook zijn, Annette gaat ze aan: “Wat Hij begint, laat hij nooit los. Dat heb ik door alles heen ervaren. Geloof, hoop en liefde, dat is de kern van het leven. Zonder dit is er geen leven.”

 

 

 

Reacties

Deel dit bericht