Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

Een troosteiland in de Vinkeveense plassen

“Als je van een afstandje naar de wereld zou kunnen kijken dan zie je een prachtige planeet met prachtige kleuren, maar met een heleboel zwarte spikkeltjes. Weet je wat dat zijn? Dat zijn de mensen. Als luizen.” Maar Gerrit is niet negatief of verbitterd: “Ik ben een gezegend mens. Ik heb bewondering voor de schepping, dus ik zoek God ook in de natuur.” Gerrit is dan ook dolgelukkig met zijn eigen perfecte wereld op een eiland in de Vinkeveense plassen.

Gerrit was altijd al gek op de natuur, maar door de dood van zijn zoon Marc, nu 25 jaar geleden, trekt hij zich nu vaak terug op zijn eiland. Marc is waarschijnlijk door een misdrijf om het leven gekomen. De zaak is nooit opgehelderd.

Haat
Soms ziet Gerrit zijn vrouw Ria, die hij steevast Marie noemt, dagenlang niet. “Gerrit is nu eenmaal het liefste op zijn eiland. Als hij een paar dagen thuis is, zegt hij tegen me. ‘Marie, ik mis mijn kippen, mijn haan en de katten moeten ook eten.’ En dan gaat hij weer.” Maar ze zien elkaar in ieder geval elke zondag in de kerk. “Daar heb ik vaak zitten janken als een kind”, zegt Gerrit. Lange tijd heeft hij moeite gehad zijn haatgevoelens los te laten. Nu, vele jaren later kan Gerrit het verleden laten rusten.

Sterke hand
Gerrit heeft een vorm van dementie. Ria: “Gerrit zei laatst tegen me: ‘Marie, het gaat niet meer zo makkelijk meer allemaal, maar ik ben zo dankbaar voor alles.’ Dan is het toch goed? Dan kan ik heel moeilijk doen en gaan huilen maar daar schiet ik niets mee op.” Ondanks zijn dementie ziet Ria Gerrit nog steeds als haar stoere vriend. “Vroeger toen we elkaar nog maar net kenden liepen we eens langs het strand, hand in hand. Ik zei tegen hem: ‘Jij bent mijn sterke hand.’ En dat is hij nog steeds. Ook al regel ik alles en is hij zo veranderd.”

Bij God groei je door     
Wat Gerrit en Ria betreft is Marc er nog steeds. Want bij God groei je gewoon door. Ria schrijft elke verjaardag een brief aan hem die ze op de deur plakt en waar ze iedereen bij binnenkomst op wijst. Gerrit: “Als ik mensen met hun kinderen zie omgaan kan ik het ik het niet laten hen erop te wijzen hoe rijk ze zijn. Niet omdat ik het ook graag wil of jaloers ben, maar omdat ik ervan kan genieten een zoon met zijn vader te zien.”

Reacties