Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“Als ik het kan, kan jij het ook”

Miquel Roest is een bekend gezicht in Nijmegen. Hij werkt voor Stichting Dagloners. Dagelijks trekken onder zijn leiding verschillende groepen mensen met een achtergrond als dakloze of verslaafde de stad in om de straten schoon te houden. Miquel is zelf jarenlang verslaafd én dakloos geweest en weet als geen ander hoe moeilijk het is om te overleven. Inmiddels is hij afgekickt en woont hij met zijn vriendin en hond in een gezellig huis. “Als ik het kan, kan jij het ook”, is zijn krachtige boodschap voor de Dagloners.

Miquel heeft geen slechte jeugd, maar zijn vader en hij begrijpen elkaar niet. Hij wil zichzelf bewijzen en hij gaat in het Nijmeegse slachthuis werken. Hij werkt hard, maar is daar niet gelukkig. Hij ontdekt de heroïne en ervaart daarin de troost die hij nodig heeft.
De verslaving wordt heftiger en Miquel kan de huur niet meer betalen. Hij komt op straat te staan. “Het advies van de hulpverlening was toentertijd: laat je verslaafde kind niet binnen en verbreek het contact. Dat hebben mijn ouders toen netjes gedaan.” Vanaf dat moment staat Miquel er alleen voor. Er volgen achttien jaren op straat.

Overdosis
“Het is een wereld op zich, de daklozen in Nijmegen. Ik weet nog goed hoe ik in het Kronenburgpark terecht kwam: ik kwam daar een jongen tegen waar ik nu nog contact mee heb. Hij zorgde voor de nodige informatie. Hij liet me zien waar je een deken kon halen, welk restaurant de restjes bij de achter daklozen. Hij maakte mij een beetje wegwijs.” Een aantal keren neemt Miquel een overdosis en hangt zijn leven aan een zijden draadje. De derde en de laatste keer is het omslagpunt. “Ik was moe, doodmoe, ik was er zo zat van.” Miquel krijgt een nieuwe hulpverlener toegewezen met wie hij een lik heeft en Stichting Dagloon komt op zijn pad. Hij krijgt de moed om andere keuzes in zijn leven te maken.

Stichting Dagloon 
Voor 30 euro in de week gaat Miquel drie dagdelen vuil prikken. Nu, een aantal jaar later is hij werknemer houdt hij samen met een team de Nijmeegse straten schoon. “Ik voel mezelf geen hulpverlener, maar we doen alles om de mensen de goeie kant op te krijgen. Zien we een vonkje, dan zetten we daarop in. Wat ik allemaal mee heb gemaakt, daar kan ik goed uit putten om mensen te helpen. Ik was wel een erg ruw persoon. Ze wilden me hier graag hebben, maar ik moest leren om goed met mensen om te gaan. Op een cursus heb ik geleerd hoe ik beter mijn geduld kan bewaren, hoe ik niet gelijk uit mijn slot schiet. Ik was agressief, maar wat wil je. Als je ergens in een parkeergarage woont, moet je laten zien dat je de sterkste bent, anders pakken ze jou. Het was een survival methode. Het heeft me hard gemaakt en ik moet nu weer leren om zachter te worden.”

“Ik wil hier nog wel twintig jaar mee door gaan. Lekker met de jongens naar buiten. Elke dag dat je leeft leer je wat. Dagloon is een levend iets, in ontwikkeling en ik ontwikkel mee. Je oogst wat je zaait. Wat zaai ik? Ik denk hoop, een nieuw begin.”

Reacties

Thema's
Deel dit bericht