Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

"Ik laat hem nooit meer los"

Vanavond vertelden ze hun indrukwekkende verhaal op het bankje bij Mirjam in Breskens: de jonge ouders Melanie (22) en Brent (21) Tucker. Als artsen bij hun drie maanden oude zoontje Luuk een hersenbloeding constateren, staat hun leven op z’n kop: jeugdzorg grijpt in en Luuk komt terecht in een pleeggezin. Maar er is goed nieuws: sinds 1 november is Luuk eindelijk weer thuis.

“Ik was even naar de winkel, Brent was met Luuk thuis”, vertelt Melanie over die bewuste dag. Ze legt hem zelf in bed en vertrekt, maar Brent belt haar even later in paniek op: het gaat niet goed met Luuk. “Toen ik thuis kwam, leek het net alsof hij er niet meer was. Hij ademde nog wel, maar voor de rest was hij helemaal stil. Ik dacht echt: ‘ik verlies mijn kind nu!’ Met gillende sirenes haast het jonge gezin zich naar het ziekenhuis. Na een hersenscan – waarop dan nog niks te zien is – stuurt het ziekenhuis ze weer weg. Als de fysiotherapeut een paar dagen later constateert dat Luuks hoofdje opzwelt, dringt zij erop aan om nogmaals met Luuk naar het ziekenhuis te gaan. Pas dan ontdekken de artsen de hersenbloeding bij de jonge baby. 

“In een Belgisch ziekenhuis hebben ze Luuk geopereerd”, vertelt Melanie. “Hij kreeg een draintje in z’n hoofd, zodat het bloed weg kon lopen.” Na 11 dagen mogen ze terug naar het ziekenhuis van Terneuzen. “Opeens mochten we niet meer bij Luuk blijven slapen”, herinnert Melanie zich. Al gauw blijkt waarom: artsen vermoeden bij Luuk het ‘shaken baby syndroom’. Bij het shaken baby syndroom ontstaat hersenletsel als gevolg van heftig schudden of het hardhandig neerleggen van een baby.

Drie minuten
Melanie en Brent krijgen drie minuten de tijd om afscheid te nemen van hun zoontje: daarna nemen medewerkers van jeugdzorg Luuk mee naar een pleeggezin. In het begin overheerst vooral de boosheid en het enorme gemis bij het jonge gezin. “Als je een kind hebt en je moet ‘m missen, dan heb je geen leven”, vertelt Melanie over die moeilijke periode. “Werk hielp ons wel een beetje om de dagen door te komen. Maar zodra we even stilzaten, merkten we gelijk hoe erg we hem misten. Je wilt maar één ding: je kind terug.”

Elke week zoeken ze Luuk op. Eerst een uurtje per week, maar al gauw breidt dit aantal zich verder uit. En dan, op 1 november, is het eindelijk zover: Luuk mag na 11 maanden in een pleeggezin mee naar huis.

Wennen
“Hij was heel blij, hij voelde zich gelijk thuis”, beschrijft Melanie de dag van zijn thuiskomst. Uiteraard kunnen Brent en Melanie hun geluk ook niet op: “Ik heb heel veel met hem gespeeld, gedanst en gezongen”, vertelt Melanie blij. Binnenkort staat er een feestje met vrienden en familie op de planning, om te vieren dat Luuk weer thuis is.

Toch is niet alles hetzelfde als voor de uithuisplaatsing. “Jeugdzorg begeleidt ons nog steeds”, vertelt Melanie. “Ze willen zeker weten dat Luuk bij ons veilig is. We wonen nu tijdelijk bij mijn vader in, omdat we maar twee uur per dag met hem alleen mogen zijn. De rest van de tijd moet er iemand anders, bijvoorbeeld vrienden of familie, bij ons zijn.”

Wonderbaarlijk
Wonder boven wonder lijkt het erop dat Luuk – nu 14 maanden oud -niks aan het hele voorval heeft overgehouden. “Het gaat hartstikke goed met hem. Hij loopt al!”, vertelt Melanie trots. Luuk staat nog wel onder controle in het ziekenhuis, maar het ziekenhuis van Terneuzen stapt Melanie nooit meer binnen. “Op de dag dat Luuk met gillende sirenes naar het ziekenhuis moest, vertelden artsen me dat ik geen week later had moeten komen. Dan was hij er waarschijnlijk niet meer geweest. Terwijl ik al zo vaak met hem in het ziekenhuis was geweest, maar ik werd telkens weer weggestuurd.”

Wat de hersenbloeding uiteindelijk heeft veroorzaakt, is niet bekend. “Wij weten zelf dat er niks is gebeurd”, doelt Melanie op het vermoeden van het shaken baby syndroom. Ze vermoedt dat vaccinaties de boosdoener zijn geweest. Het is niet de eerste keer dat vaccinaties in verband worden gebracht met dit syndroom. “Luuk heeft twee inentingen gehad. Bij de tweede keer had ik al een naar voorgevoel”, vertelt ze. Eén ding is voor haar duidelijk: vanaf nu krijgt Luuk geen inentingen meer.

Toch iets moois
Ondanks alle ellende heeft de uithuisplaatsing tóch iets moois opgeleverd: het contact met Luuks pleeggezin. “We zijn één grote familie geworden”, vertelt Melanie. Met grote regelmaat sturen Melanie en Brent dan ook foto’s naar zijn pleegouders. “Eerst voelde het alsof zij Luuk van ons hadden afgenomen, maar daar zijn we overheen gegroeid.” En uiteindelijk telt voor Melanie en Brent alleen het allerbelangrijkste: Luuk is terug op de plek waar hij hoort. “Ik laat hem nooit meer los”, aldus Melanie.

Reacties