Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“God is en blijft dezelfde, wat je ook meemaakt”

Het is de grootste nachtmerrie van iedere zwangere vrouw: je kindje verliezen tijdens je zwangerschap. Het overkomt Liesbeth en Freek, die samen in de Nederlandse aanbiddingsband ‘Lev’ zingen. In de zware periode die volgt, missen ze nummers die aansluiten bij hun gevoel. Zo ontstaan de liedjes ‘Tot het licht wordt’, ‘Al wat ik heb’ en ‘Morgen dans je weer.’ “Ook al lijkt het soms alsof de grond onder je voeten wegzakt, Hij houdt je vast”, zegt Liesbeth.

Eigenlijk is Liesbeths eerste zwangerschap er eentje volgens het boekje, de eerste twintig weken. Ze is zwanger van een eeneiïge tweeling: Nine en Saar. Toch krijgt ze een paar weken later het voorgevoel dat er iets mis is: “Mijn buik werd heel dik en ik werd kortademig, ik moest mijn buik echt dragen. Terwijl ik op dat moment pas 5,5 maand zwanger was…”, vertelt Liesbeth.

Groei
Een week later, bij de standaardcontrole, bevestigt een echo Liesbeths bange voorgevoel: één van haar dochters, Saar, ligt vrijwel bewegingsloos in haar buik. “Ik zag het gelijk”, vertelt Liesbeth. Haar dochters delen een placenta, maar uit de echo blijkt dat Nine goed groeit, terwijl Saar te weinig voeding binnen krijgt. Dit heet het ‘tweeling transfusie syndroom’ (TTS). “Dat ik zo dik was, kwam door al het vruchtwater van Nine. Zij kreeg te veel voeding binnen en plaste daardoor veel te veel”, licht Liesbeth toe.

Onmogelijke keus
Niet ingrijpen is geen optie, want dan is het leven van beide meisjes in gevaar. Dus moet Liesbeth diezelfde middag nog naar het Leids Universitair Medisch Centrum, het enige ziekenhuis in Nederland dat het syndroom behandelt. “In het ziekenhuis krijg je een aantal keuzes”, vertelt ze. De zwangerschap afbreken is daar één van, maar dat is voor de ouders in spé geen optie. “Een andere keus was om de navelstreng van Saar door te knippen, zodat Nine zou overleven”, herinnert Liesbeth zich. Gelukkig is er ook een derde keus: een operatie waarbij artsen de placenta doorlaseren. Dan hebben de meisjes allebei een eigen stukje placenta. “Voor de operatie hebben we nog samen gebeden: Heer, we leggen het in uw handen”, weet Liesbeth.

Twijfel
Voordat Liesbeth de operatie ingaat, bereiden artsen het jonge stel voor op het ergste: “Als de situatie zo slecht is als het nu lijkt, dan knippen we de navelstreng van Saar door”, vertellen ze hen. Omdat Saar helemaal op de placenta ligt, mislukt de eerste operatie. “God zij dank koos de arts er voor om de navelstreng op dat moment niet door te knippen”, vertelt Liesbeth. De volgende dag wil de arts opnieuw opereren en de navelstreng doorknippen, maar na het maken van een echo is de twijfel te groot: Saar is tegen alle verwachtingen in tóch gegroeid. Daarom haalt de arts alleen het teveel aan vruchtwater weg en mag Liesbeth naar huis.

“Alsof je geen bodem meer voelt”
Als Liesbeth zich twee weken later weer niet goed voelt, volgt alsnog de tweede operatie. De opluchting is groot als die ingreep wél lukt: “Iedereen was blij, er hing echt een stemming van ‘Prijs de Heer’, het is gelukt! We waren God dankbaar voor dat lichtpuntje in al die weken van ellende”, herinnert Liesbeth zich. De euforie is helaas maar van korte duur.

“Voordat je naar huis mag, krijg je nog een controle-echo”, vertelt Liesbeth. Met de uitkomst van die echo valt de grond onder de voeten weg van het jonge stel: “We zagen op de echo dat één kindje was overleden, maar wisten niet meteen wie het was”, vertelt Liesbeth. Het blijkt dat niet Saar, met de kleinste overlevingskans, maar Nine is overleden. “‘Mag ik alsjeblieft wakker worden?’, dacht ik. “Ik werd helemaal niet goed, heel duizelig. Ik was echt in shock. Al die weken dacht ik: ‘Als Nine maar overleeft… Waar moest ik nu de hoop vandaan halen dat het Saar het wel ging redden?”, zegt Liesbeth. Het vermoeden is dat het Nine niet lukte om - na al die tijd makkelijk voeding te hebben gekregen - te wennen aan de nieuwe situatie. Na het verschrikkelijke nieuws voelt God voor Liesbeth en Freek verder weg dan ooit: “Ik had het idee dat alle touwtjes werden losgelaten en we in een hoek werden gegooid: zoek het maar uit! Alsof je geen bodem meer voelt.”

Roepende in de woestijn
Verstandelijk weet Liesbeth dat God er al die tijd bij is, maar in de weken na Nines overlijden voelt ze zich soms een roepende in de woestijn. “Ik heb wel eens gevraagd: ‘Kunt u me een teken geven dat ik het niet voor niks doe, dat er iets goed uit voortkomt?” Ze zoekt haar steun in muziek, maar ervaart dat die teksten niet goed stroken met haar gevoel. “Ik vond het heel moeilijk om christelijke liedjes te luisteren. Vaak zit er toch een ‘maar het komt goed-boodschap’ in, terwijl we op dat moment helemaal niet wisten hoe het met Saar af zou lopen. Ook misten we emotionele steun in onze omgeving. Mensen wisten vaak niet wat ze moesten zeggen of ontwijken je”, is Liesbeths’ ervaring.

Wonder in alle ellende
Te midden van al het verdriet om Nine gebeurt er een wonder: de kleine Saar overleeft. Met precies 31 weken komt ze met een spoedkeizersnede ter wereld. Ze is dan nog maar 900 gram. Liesbeth: ‘Dit kan niet goedkomen, dacht ik. Ik durfde me niet te hechten, uit angst dat ik haar óók zou verliezen.” Maar Saar blijkt een echte vechter en is inmiddels een gezonde kleuter van 4. “Dat Saar er zonder kleerscheuren doorheen is gekomen, is voor ons een teken van Gods trouw. Het is echt een wonder dat zij er is.”

Hij heelt je hartIn de moeilijke periode van rouw en onzekerheid over Saars toekomst, schrijft Liesbeth ‘Tot het licht wordt’: een nummer met alleen maar vragen. Freek brengt zijn gevoel ook onder woorden in een lied: ‘Al wat ik heb.’ Ook ‘Morgen dans je weer’, een van oorsprong Engelstalig lied, krijgt voor hen een bijzondere betekenis: “In die tekst staat “Hij heelt je hart”, en zo ervaren wij dat ook. Niet dat het plekje van Nine wordt opgevuld, want dat plekje in ons hart blijft altijd voor haar. Maar mijn hart is niet meer helemaal verscheurd van verdriet. God was er al die tijd, ook al had ik soms het gevoel dat ik een koordje bungelde.”

Bemoediging
De liedjes en hun persoonlijke verhaal passeren bij elk optreden de revue. Een bewuste keus om zo kwetsbaar te zijn voor een groot publiek, vertelt Liesbeth. “God is goed, dat geloven we allemaal. Maar zo ervaar je dat niet altijd. Ik denk dat het ook onder christenen goed is om je vragen en twijfels te delen. Ondanks de pijn en het verdriet om Nine kies ik ervoor om te blijven zingen, omdat God dan door de pijn toch iets moois kan geven." Dat Hij dat ook doet, merkt Liesbeth aan de vele reacties die ze krijgen: “Dat we anderen bemoedigen en zij kracht putten uit de nummers, daar doen we het voor.”

Leven voor twee
Saar groeit op zonder tweelingzus Nine, maar is inmiddels trotse zus van de 2-jarige Nova. “Ze weet dat Nine bij Jezus is”, zegt Liesbeth. Eén keer vroeg ze of Jezus dan niet dood kon gaan, zodat Nine weer terug kon komen.” Hoewel het gemis van Nine nog dagelijks voelbaar is, troost Liesbeth zich aan de manier waarop Saar in het leven staat: “Zij leeft zó intens, ze geniet enorm van het leven. Alsof ze voor twee geniet. Dat is misschien een stukje van God in haar, waardoor Nine voortleeft.”

Reacties

Deel dit bericht