Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

"Haal uit het leven wat er in zit"

“Ik doe het niet.” Dat is de eerste reactie van de 53-jarige Christel wanneer ze voor haar werk wordt overgeplaatst naar een hospice. Nu, twee jaar later, wil ze niks liever. “Dit is echt mijn droombaan.”

Dat Christels toekomst in de zorg zou liggen, was al op jonge leeftijd duidelijk. ”Toen ik 4 jaar was, kreeg ik een dokterskoffertje. Daar rende ik de hele dag mee rond.” Ook als Christel ouder wordt, blijft het verlangen om in de zorg te werken. “Ik heb nooit getwijfeld of ik in de zorg wil werken. Ik ben een zorgmens.”

Lastige keuze

Het is dan ook voor niemand een verrassing als ze op haar 17e aan de slag gaat voor Sevagram, een Heerlense zorgverlener. In de jaren die volgen, werkt ze voor verschillende cliënten. “Ik heb van alles meegemaakt, gezorgd voor dementerenden tot mensen met somatische klachten.” Als de revalidatiekliniek waar ze werkt sluit, staat Christel voor een lastige keuze: “Ik werd overgeplaatst naar het hospice in Mechelen. Mijn eerste reactie was: “Nee hoor, dat doe ik niet. Wat doe ik daar?” Maar mijn teamleider dacht dat ik wel binnen het team paste.” En dus gaat Christel ervoor.

Dramatische eerste dag

De eerste dag betekent voor Christel flink omschakelen: “Het was dramatisch. Ik was gewend aan de werkdruk, alle vragen tussendoor, het harde werken. En hier moest ik terug naar een soort slow mode. Echt terug naar af. Niet wij, maar de cliënten bepalen het ritme. Als ze slapen, dan slapen ze.”

Fluitend naar huis

Na het moeizame begin, krijgt ze de smaak te pakken. “De tijd en de aandacht die je hebt voor je cliënten, is heel fijn. Ik kan gerust een uur bij iemand zitten zonder dat een collega vraagt waar ik ben gebleven. En als ik middenin de nacht friet wil bakken, dan kan dat gewoon.”

Het gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten, werken in een hospice. “Een jonge vrouw die stervende is terwijl ze een zoon van 14 heeft, bijvoorbeeld. Of iemand die zo intens afscheid neemt, dat je er stil van wordt.” Gelukkig zijn er dan collega’s en vrijwilligers om het gevoel te delen. “Het wordt nooit afgedaan als ‘stel je niet aan’, we praten er onderling veel over”, legt Christel uit. “Ik had het twee jaar geleden niet kunnen zeggen, maar dit is écht mijn droombaan.

Vieren van het leven

Naast haar fulltime baan in het hospice, is Christel vrijwilliger bij gehandicapten, volgt ze Spaanse les én stapt ze regelmatig op de motor.

Niet alleen motorrijden is voor Christel een manier om te ontspannen: ook feest vieren hoort daarbij. Natuurlijk carnaval, maar ook voor andere feestjes draait ze haar hand niet voor. En het mooie is: het nieuw gebouwde tuinhuis achter hun huis leent zich daar prima voor. “Eigenlijk is het een feesthuisje. Feesten is voor mij naast motorrijden echt een uitlaatklep. Dat hoort een beetje bij mijn leven. Met feesten kun je net een beetje anders zijn. Lekker maf doen, maar op een nette manier. Het leven vieren!”

Reacties

Thema's