Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“Er zijn voor anderen, is voor mij een cadeau”

Noaberschap. Deze term zal niet bij iedereen bekend in de oren klinken, maar in Hardenberg weten ze er wel raad mee. Eigenlijk is het heel simpel: er zijn voor je naaste als hij of zij hulp nodig heeft. In de Hardenbergse wijk ‘Marslanden’ is zo’n noaberschap opgericht en met succes: in 2,5 jaar tijd zijn de vrijwilligers al zo’n 700 keer in actie gekomen.

Eén van de initiatiefnemers is Jos Kikkert. “Noaberschap Marslanden is ontstaan vanuit de diaconiën van PKN-Marslanden en GKV-Marslanden . We hadden altijd al ‘zusterhulp’, maar dat was alleen in acute situaties. Bijvoorbeeld wanneer iemand zijn been brak en de kinderen naar school moest worden gebracht.” De diaconie zag dat er veel meer te doen is in de wijk. “We wilden een noaberschap oprichten voor onze hele wijk.” In een andere Hardenbergse wijk, Baalder, kijken ze de kunst af. “Dat was een goed voorbeeld. We zochten contact met hen en zijn vervolgens met een werkgroep van zes mensen van start gegaan.”

Kop koffie

Dat het noaberschap in een behoefte voorziet, blijkt al gauw. De meeste hulpvragen, zo’n 80 procent, komt van zestigplussers. Maar ook wijkgenoten die op jonge leeftijd al ziek zijn, doen soms een beroep op het noaberschap. De hulpvraag zelf is gevarieerd. “Een kop koffie drinken bij iemand die eenzaam is. Even helpen in de tuin of met de computer. Of mensen met een beperking vergezellen, die graag een stukje wil lopen of fietsen. Vaak is er van alles aan de hand, maar durven ze maar voor één ding hulp te vragen. De drempel is soms hoog, maar we zijn er juist voor die mensen”, legt Kikkert uit.

Kijken naar wat God in petto heeft

Het noaberschap kan rekenen op een divers gezelschap van vrijwilligers, jong en oud. Eén van de vrijwilligers van het eerste uur, is de 37-jarige Corina Klapwijk. De flyer van het noaberschap belandde precies op het juiste moment bij haar op de deurmat. “In de kerk was een preek over de seizoenen van het leven. Hoeveel je ook van bepaalde seizoenen geniet, ze gaan weer voorbij. Zo gaat het ook in je leven. Ik was gastouder, maar had zelf geen kleine kinderen meer. Ik voelde dat ik die periode af moest sluiten. Daarom besloot ik te stoppen en te kijken wat God voor mij in petto heeft. Op dat moment kreeg ik de flyer. Ik heb me gelijk als vrijwilliger aangemeld.”

De voldoening uit haar vrijwilligerswerk is groot. “Eigenlijk stelt het niet zoveel voor. Een wandelingetje maken met een oudere vrouw of een 90-jarige man – zo goed als blind – vergezellen bij een treinreis. Ik hou ervan om voor oudere of hulpbehoevende mensen te zorgen. Ze zijn zo blij als je er bent. Er zijn voor anderen met de gaven die ik van God heb gekregen, dat voelt voor mij echt als een cadeautje.“

Foto: Corina Klapwijk 

Reacties

Thema's