Maandag t/m Donderdag 17:50 u op NPO 2

“De mensen verheugen zich om hier te werken”

Als je niet uit Limburg komt, kun je je dan wel thuis voelen in een dorp als Wahlwiller, in de gemeente Gulpen-Wittem? Wim Hendriks is het levende bewijs. Sterker nog, al gauw organiseert hij samen met zijn vrouw een nieuw fenomeen: de wijnfeesten.

Nu zijn vrouw is overleden, heeft hij veel steun aan het dorp. Met zijn wijngaard is hij inmiddels een onmisbaar deel geworden van de gemeenschap. Henk ontmoet hem op de dag van de processie in het dorp waar ook Wim een rol in speelt. Hoe is zijn leven nu zijn vrouw is overleden? En hoe vangt het dorp hem op? Wim laat Henk een speciale plek zien op de wijngaard.

Wijnkoningin

Wim heeft een wijngaardje op de hellingen boven Wahlwiller. “Het is een soort uit de hand gelopen hobby.” Met een jeep te bereiken, een waar paradijsje dat hij in 1999 samen met zijn vrouw Lenie heeft gekocht en opgebouwd. “En we hebben al sinds vijftien jaar wijnfeesten met een gekozen wijnkoningin.”

Wim maakt witte en rode wijn. Goede wijn overigens. Bij hem thuis in de garage staan de tanks te gisten en te lageren. Kleinschalig maar wel meer dan de moeite waard. Al is het maar voor de lol die hij en anderen ervan hebben.

Allochtoon

Wim is geboren en getogen in Arnhem. Hij heeft altijd in de ontwikkelingshulp gezeten en kwam in 1999 in Heerlen en Kerkrade als docent te werken op diverse scholen. Voordat Wim in de ontwikkelingshulp belandde had hij al zijn leraarsbevoegdheid. En zo streken ze hier, in de buurt van Heerlen neer. Wim is en blijft dus een soort allochtoon. Echt Limburger word je pas na een paar generaties, maar toch is hij hier echt thuis. Hij kan ook wel lachen om het feite dat Limburgers hier overal ruzie om kunnen maken bijvoorbeeld. Hij bekijkt de boel hier een beetje van een afstandje. Letterlijk want vanuit zijn wijngaard heb je een prachtig uitzicht over het dorpje. Toch doet hij ook goed mee in het dorpsleven. Zo zat hij in het kerkbestuur en zit hij nog steeds op het gregoriaanse koor: Schola Cantorum Wahlwiller.

“En ik lever wel eens de wijn voor de eucharistie. Dat vindt meneer pastoor prachtig. ‘Water bij de wijn doen’ komt ook uit de Bijbel, toch? Ik zei het laatst nog tegen de belastingdienst. Ik had een akkefietje. Kunt u niet een beetje water bij de wijn doen? Heb het nog voor elkaar gekregen ook. ‘Een druppeltje water bij de wijn’ is ook een Venloos carnavalsliedje volgens mij.”

Wat Wim het mooiste vindt van zijn wijngaard is de groeikracht. “Hoelang gaat een wijnstok niet mee? Bijbellang. Het is een ruige plant een woekeraar. En het wijn maken is een leuk, een prettig product. Maar de producten die ik verkoop zijn passie, een verhaal, het landschap en een beetje wijn.”

Er werken zo’n vier a vijf mensen in de wijngaard, vrijwilligers. “De mensen verheugen zich om hier te werken. Dat is prachtig. Nu regent het bijvoorbeeld, ik zit binnen, maar toch zijn er twee alsnog gaan werken.”

"De wijngaard staat voor het nieuwe leven, Pasen. Dat is niet de paashaas en eieren maar wel het verzorgen van de wijnstok. Dat is het verzorgen van je spirituele leven. Daar wordt ook gesnoeid. De hele motivatie van het leven, vanuit mijn christelijke achtergrond is de grond, de terra."

Lenie

Wim is twee keer getrouwd geweest. Zijn tweede vrouw was Lenie. Hij heeft tijdens het bezoek van GHL even geen zin om over zijn vrouw te praten. Te verdrietig onderwerp op deze mooie dag. Later aan de telefoon vertelt hij dat ze twee jaar geleden is overleden aan kanker. “Toch heeft ze tot zes weken voor haar dood nog goed kunnen functioneren gelukkig.”

De as van zijn vrouw is uitgestrooid over de wijngaard. “Dat was een hele feestelijke dienst ook. De pastoor speelde daarin een ook een rol. Hij had en mooi verhaal van een bekende dominee Sytze de Vries, uit zijn boek Wachtwoorden uit de Nacht. Toch een beetje oecumenisch, he?"

Reacties

Thema's
Deel dit bericht